Pierwsze osiem tomów „Żywych trupów” przeczytałem za jednym zamachem, koniec ósmego odcinka był więc dla mnie pierwszym porządnym cliffhangerem, którego nie załatwia się przewróceniem strony. Na szczęście wydawnictwo Taurus ustabilizowało nieco cykl wydawniczy serii. Oczekiwanie na dziewiąty tom było nerwowe ale krótkie, bo trzymiesięczne.
więcej…
Pierwszy tom portugalskiej „Najgorszej kapeli świata” nie okazał się wcale taki najgorszy, może nie przypadł do gustu wszystkim, ale taka jest już dola „dziwnych” komiksów. Teraz nakładem wydawnictwa Taurus na rynku pojawił się tom drugi, który siłą rzeczy pozbawiony jest elementu zaskoczenia i posmaku nowej ciekawostki. Co nie oznacza, że nie warto po niego sięgnąć.
więcej…
Kliknij po okładkę.
Serię „Żywe trupy” miałem w głowie na półeczce „Do uzupełnienia!”, od kiedy przeczytałem tom pierwszy. I zawsze coś mi przeszkadzało w zakupie całości. Gdy w Stanach ukazało się mamucich rozmiarów kompendium zbierające tomy #1-8, wiedziałem, że albo teraz, albo nigdy. Listonosz dziwnie na mnie patrzył, gdy z wypiekami odbierałem spore pudło, ważące dobrze ponad 2 kilo. O jego zawartości i wrażeniach z tomów #6-8 przeczytacie poniżej.
więcej…
Jest w „Kill Billu 2″ taka świetna scena, gdy Bill opowiada, jak mała B.B. poznała różnicę między życiem i śmiercią. Rybka trzepocząca się na dywanie i rybka nietrzepocząca się, czy jest coś prostszego? Umysł czteroletniej B.B. okiełznał tę absurdalną abstrakcję, z którą od najmłodszych lat mierzyć się musi każdy. I każde takie okiełznanie jest na swój sposób wyjątkowe. Dlaczego o tym piszę? Bo w przypadku Łucji w tej materii widzę tylko i wyłącznie sztampę.
więcej…
Życie w wielkim mieście może przytłoczyć. Praca, kumple, knajpa, praca, kumple, knajpa, praca, kumple, knajpa, znikający kumple. Zaraz, znikający kumple?
więcej…
Joann Sfar jest twórcą tak płodnym, że przy obecnej mocy przerobowej polskich wydawnictw, zajmujących się prezentowaniem nam jego dzieł, moglibyśmy mieć na naszym rynku co najmniej dziesięcioletni cykl publikacji komiksów wspomnianego Francuza żydowskiego pochodzenia. Tak się raczej nie stanie, ale cieszy fakt, że Post, mimo ślimaczego tempa, wydaje „Kota Rabina” (Nagroda Eisnera w 2006 roku i nominacja w bieżącym); Kultura Gniewu w przeciągu miesiąca wypuści „Klezmerów”, a nowy imprint wydawnictwa timof i cisi wspólnicy – Mroja Press – miesiąc temu wystartował z „Małym światem Golema”, czyli minileksykonem sfarowskiego uniwersum. Podobno zakładki i wszystkie litery zet w komiksie miały być wysadzane kryształkami, ale drukarnia nie podołała…
więcej…
Spytacie, kim jest ten spowity w błękit i róż śmieszny koleżka o, jakby to niektórzy określili, psiej gębie. Nie, to nie Daniel Chmielewski za 20 lat tylko Jason – zdobywca dwóch nagród Eisnera, nominowany właśnie za „The Last Musketeer” do kolejnej. Twórca ten powinien być Wam znany z „Pssst!” i publikacji w drugim „Ziniolu”. A ja chciałbym zwrócić Waszą uwagę na najlepszy jego komiks wydany do tej pory w Polsce – „Gang Hemingwaya”, który przyniósł Jasonowi pierwszego Eisnera.
więcej…
Kliknij w nagłówek po całe logo WSK.
Bez zbędnych wstępów przechodzimy do listy (jak zwykle ciągle uzupełnianej) premier komiksowych na Warszawskich Spotkaniach Komiksowych 2009.
więcej…
Podobno każdy w swoim życiu miał jedno wyjątkowo dziwne lato, w którym zbiegi okoliczności nie miały końca, a wszystko działo się w tempie przekraczającym nasze możliwości. Podobno w większości przypadków był to przy okazji okres dojrzewania, a wszystko zaczęło się od dziewczyny. Mieliście tak? Ja tak, chociaż w moim przypadku takie dziwne lato zaczęło się akurat w maju. Tak czy siak – wydany właśnie „Trup i sofa” Tony’ego Sandovala jest dokładnie o takim lecie…
więcej…
Ilustracje do wpisu to praca Pedro Brito „O Mistério da Cultura”, kliknij w nagłówek po całość w dużej rozdzielczości.
W zeszłym tygodniu Warszawę odwiedzili Pedro Brito i João Fazenda, autorzy komiksu „Kobieta mego życia, kobieta moich snów”. Relacje z ich pobytu możecie znaleźć na blogach Kuby i Daniela. Ponieważ Pedro i João w tej chwili zajmują się przeważnie animacją i ilustracjami, nie pytałem ich o plany na przyszłość i postanowiłem porozmawiać głównie o niedawno wydanym u nas komiksie. Pedro czasem rysuje krótkie historie (do przeczytania w najnowszym „Splocie”, albo na jego blogu), a João ostatni swój pełnometrażowy album narysował osiem lat temu i była to właśnie „Kobieta…”. Wywiad przeprowadziłem 29 listopada w Warszawie.
