Przez trzy ostatnie tomy „Lucyfera” mogliśmy obserwować, jak tytułowy bohater wprowadza w życie swój cwany plan i osiąga to, co chciał. „Boska komedia”, czyli tom czwarty, daje nam szansę zobaczenia, jak z twarzy Gwiazdy Zarannej na chwilę znika pogardliwy uśmieszek. To nie zdarza się często, więc warto z niej skorzystać.
więcej…
Nie zważając na fakt, że saga o Sandmanie pojawia się na mojej półce bardzo powoli, sięgnąłem po kolejną, po „Lucyferze” i „Śmierci”, historię poboczną, która wypączkowała z bogatego uniwersum Władcy Snów. I z każdym kolejnym spin-offem mam większy apetyt na całą sagę.
więcej…
Nie czytałem „Sandmana”, więc od Lucyfera podszedłem z rezerwą, obawiając się ton nawiązań i wątków, w których się najzwyczajniej pogubię. Lucek okazał się jednak na tyle uniwersalnym charakterem, że bez trudu przemknąłem przez dwa tomiszcza, dając się wciągnąć opowieści. Fakt, jest tu dużo wątków, warto więc sobie przed lekturą tomu trzeciego odświeżyć resztę.
więcej…
Jeśli mam być szczery to wolałbym, aby zamiast „Lucyfera” Egmont postawił raczej na „Baśnie”, no ale trudno, jest jak jest – nie można mieć wszystkiego. To tak tonem myśli przewodniej.
więcej…
To nie jest tak, że mam jakiś uraz do „Sandmana”. Owszem, w tych pierwszych pięciu wydanych u nas albumach z którymi miałem styczność, oprawa graficzna była dla mnie nieco kupowata, ale Gaiman na tyle fajnie żonglował smaczkami, że jestem w stanie sobie wyobrazić, czemu tyle osób polubiło ten komiks.
więcej…
