Po pełnym akcji „Marszu drewnianych żołnierzyków” można się było spodziewać, że Bill Willingham zwolni nieco w „Baśniach” z tempem wydarzeń. Dlatego nie zaskoczył mnie spokojniejszy rozwój wypadków w „Czterech porach roku”. Zdziwiły mnie tylko głosy na forach i w recenzjach, że to odcinek nudny i niemrawy.
więcej…
Wydawałoby się, że czytanie spin-offów „Sandmana” Neila Gaimana, przed lekturą tegoż, nie ma zbytniego sensu. Ta świadomość nie przeszkodziła mi jednak wciągnąć się w „Lucyfera”, który bez trudu obronił się samodzielnie. Chociaż nie wątpię, że dopiero po lekturze macierzystego tekstu, odnajdę dodatkowe sensy. Ponieważ jednak zbieranie „Sandmana” jest długie i żmudne, w międzyczasie zabrałem się za „Śmierć”.
więcej…
Czwarty tom „Baśni” jeszcze przed ukazaniem wzbudził kontrowersje proponowaną ceną (zapomnijmy na chwilę o zniżkach). Sześć dyszek to niemało, jednak zawartość dość opasłego tomu w pełni rekompensuje pustkę w portfelu. Konrad, przy okazji części trzeciej, wspomniał, że to właściwie ostatni moment, by zainteresować się serią. Coś w tym jest, bo w „Marszu…” akcja rusza z kopyta.
więcej…
Gdy pierwszy raz Gonzo pokazał mi „Baśnie z 1001 nocy Królewny Śnieżki” nieco bałem się, czy aby nie popsują mi przyjemności czytania kolejnych odcinków głównego cyklu „Baśni”. Byłem wtedy dopiero na „Folwarku zwierzęcym”, więc prawdopodobieństwo, że dowiem się za wcześnie, że Hulk jednak wygrywa było dosyć wysokie. Kilka miesięcy później album wydał Egmont i stwierdziłem, że co mi tam, trudno.
Właściwie, co to znaczy „dobry prequel”? Taki, który uzupełnia znane wątki, nadaje jakieś drugie dno, czy też taki, od którego możemy zacząć naszą przygodę z daną serią i traktować jako tom „zero” czy też „-1″ i dalej? No i czy jest jakieś sensowne polskie słowo na „prequel”?
więcej…
