Przez trzy ostatnie tomy „Lucyfera” mogliśmy obserwować, jak tytułowy bohater wprowadza w życie swój cwany plan i osiąga to, co chciał. „Boska komedia”, czyli tom czwarty, daje nam szansę zobaczenia, jak z twarzy Gwiazdy Zarannej na chwilę znika pogardliwy uśmieszek. To nie zdarza się często, więc warto z niej skorzystać.
więcej…
Pierwszą próbę wydania „Aldebarana” podjął Siedmioróg w 2002 roku – niezadowalające wyniki sprzedaży sprawiły, że skończyło się na dwóch tomach. Mijały lata, wydawnictwa upadały i powstawały, a dopiero w 2009 roku usłyszano znów o „Aldebaranie”. Wydawnictwo Egmont zdecydowało się wydać kompletną sagę – wszystkie pięć tomów w jednym – inaugurując tym samym nową kolekcję: „Science Fiction”. Przez 7 lat można było spokojnie nauczyć się francuskiego i przeczytać oryginał. Czy warto więc było czekać?
więcej…
Pierwszy tom portugalskiej „Najgorszej kapeli świata” nie okazał się wcale taki najgorszy, może nie przypadł do gustu wszystkim, ale taka jest już dola „dziwnych” komiksów. Teraz nakładem wydawnictwa Taurus na rynku pojawił się tom drugi, który siłą rzeczy pozbawiony jest elementu zaskoczenia i posmaku nowej ciekawostki. Co nie oznacza, że nie warto po niego sięgnąć.
więcej…
Na plaży fajnie jest. Nie sposób dyskutować ze słowami starego szlagieru Majki Jeżowskiej. I choć już od jakiegoś czasu nie widzę nic zabawnego w smażeniu się na słońcu, to nowy komiks Guya Delisle przypomniał mi najlepsze chwile szczenięcych lat.
więcej…
Żyjemy w spokojnych czasach, przynajmniej tutaj, teraz, w dużym mieście, w Polsce, w Europie. Spokojne czasy mają to do siebie, że potrafią rozleniwiać, sprawiają, że zapominamy o pewnych problemach, albo po prostu nie chcemy zdawać sobie z nich sprawy. „Bez komentarza” Ivana Bruna jest komiksowym kopniakiem prosto w twarz, który momentalnie pozbawi Was dobrego samopoczucia.
więcej…
„Wzywam wszystkie jednostki! Miller i Darrow znowu szaleją! Centrum Tokio pustoszy genetycznie zwichrowany gadający dinozaur! Niech ktoś nas ocali!”
Ludzi mających alergię na patos, śrubki i styl ligne claire prosimy o wzięcie jakichś proszków przed zabraniem się za świeżo wydane dzieło tego duetu.
więcej…
Przenoszenie znanych z gier komputerowych licencji na inne media i zarabianie na nich nie jest czymś szczególnie nowym, ale chyba tylko Blizzard jest jedyną niejapońską firmą, która oblepiła swoimi grami tyle różnych rzeczy: napoje, książki, planszówki, karcianki, klawiatury, figurki, no i komiksy, oczywiście. „Starcraft Frontlines” jest wycieczką do mojego ulubionego z blizzardowskich światów – „Starcrafta”.
więcej…
Nie zważając na fakt, że saga o Sandmanie pojawia się na mojej półce bardzo powoli, sięgnąłem po kolejną, po „Lucyferze” i „Śmierci”, historię poboczną, która wypączkowała z bogatego uniwersum Władcy Snów. I z każdym kolejnym spin-offem mam większy apetyt na całą sagę.
więcej…
Na przestrzeni ostatnich kilku lat, sporo czasu spędziłem na podróżach pociągami, a co za tym idzie – byłem częstym gościem dworców na linii Warszawa – Szczecin. I bez względu na wszystko, co można powiedzieć o polskich stacjach, to żaden z nich nie jest takim koszmarem jak tytułowy „Dworzec centralny” z komiksu Lewisa Trondheima i Jean-Pierre’e Duffoura.
więcej…
Na zakończenie Ennis Invasion przyszło Wam chwilę poczekać. Zastanawiałem się nawet, czy jest sens opisywać komiks tak dobrze znany. Ale może będzie to okazja do ponownej dyskusji. A i osoby, które go nie czytały, na tym skorzystają…
Zacząłem kupować „Kaznodzieję” z dużym opóźnieniem, gdzieś w okolicach tomu 11, gdy już właściwie było wiadomo, że zostanie wydany do końca. Wcześniej starałem się unikać czytania recenzji, jednak nie sposób było nie trafić na jakieś komentarze, chociażby na forach. Z nich wyłaniał się obraz komiksowego opus magnum, przełomowego nie tylko dla Gartha Ennisa, ale i dla komiksu w ogóle. Określano też „Kaznodzieję” jako rzecz kontrowersyjną, obrazoburczą i niecenzuralną. Nabywając kolejne tomy czytałem je niezwłocznie, jednak w pewnym momencie postanowiłem zaczekać, aż skompletuję całość. Wtedy znalazłem wolne 13 godzin, by zapoznać się z „Kaznodzieją” od deski do deski – wtedy w pełni zobaczyłem jego zalety i wady.
więcej…
