„Simon vagyok” czyli „Jestem Simon” – film konkursowy, zdobywca drugiego miejsca

Autorka: Tunde Molnar (Węgry)
Pełen czas: 11 minut 30 sekund
Oto produkcja, która wyróżniała się nie tylko na tle swojego zestawu, ale także wszystkich filmów konkursowych. Animowane ostrą kreską, kontrastowe i nowoczesne „Simon vagok” przedstawia życie i myśli psa, tytułowego Simona, który wraz z towarzyszami ściga się codziennie na łąkach by następnie z rozpędem przeskoczyć głęboki wąwóz. To dla bohaterów już prawie rytuał, ale co stanie się jeśli jeden z nich nie pokona przepaści?

„Millhaven” – film konkursowy, wyróżniony

Animacja: Bartek Kulas
Muzyka: utwór autorstwa Nicka Cave’a „Przekleństwo Millhaven” w wykonaniu Katarzyny Groniec
Pełen czas: 6 minut 50 sekund
Nastrojowa i mroczna interpretacja „Przekleństwa Millhaven”, opowiadająca o miasteczku, w którym zdarzają się dziwne i makabryczne „wypadki”. Główna bohaterka, Loretta, powoli wtajemnicza widza w problemy Milhaven, ciągle powtarzając „nie znasz dnia ani godziny, tylko Bóg je zna”. Jak 15-latka radzi sobie z takimi sytuacjami? Na uwagę zasługuje najlepsze chyba polskie wykonanie utworu Nicka Cave’a, które w trakcie trwania animacji nabiera powagi i szaleństwa zarazem.

„Big Bang Big Boom”- film konkursowy, zdobywca trzeciego miejsca i nagrody publiczności

Animacja: BLU (Włochy)
Muzyka: Andrea Martignoni
Jedyny w swoim rodzaju BLU znów zachwyca filmem zrealizowanym dzięki hektolitrom farby i ogromnemu nakładowi pracy. Tym razem animacja zamknięta jest klamrą kompozycyjną i opowiada o ewolucji, na murach, w śmietnikach, na plaży i w opuszczonych domach różnych miast świata. Pomysłowość autora nie zna granic, i oby nie znał ich również jego zapał i cierpliwość.

„Fard” czyli „Pod Powierzchnią” – film konkursowy

Autorzy: David Alapont, Luis Briceno (Francja)
Bardzo zgrabnie i płynnie przedstawiona opowieść człowieka, który żyje w świecie wręcz idealnym. Niestety „pod powierzchnią” idealności czają się mroczne i dziwne sekrety, którym bohater będzie musiał sprostać. Prosty dizajn oraz jakość animacji sprawiają, że ta, odrobinę znana już publice, fabuła nabiera tu nowych wartości.

„L’Homme Qui Dort” czyli „O człowieku który spał” – film konkursowy

Autorka: Ines Sedan (Francja)
Pełen czas: 11 minut 20 sekund
Oto historia miłości, przywiązania i nowej znajomości. Główna bohaterka żyje wraz z mężczyzną, który nigdy się nie budzi. Jej świat składa się z rutyny i tęsknoty, a staje na głowie kiedy do miasta przybywa grupa taneczna i przystojny nieznajomy grający na flecie. Całość utrzymana jest w nastrojowej, przyjemnej sepii.

„Zhila-bila mucha” czyli „Była sobie mucha” – film konkursowy, kategoria dziecięca, wyróżniony

Autorka: Alena Oyatieva (Rosja)
Mgielny, wręcz klaustrofobiczny w swych malarskich tłach obraz opowiadający o przetrwaniu, przemijaniu, dorastaniu i nauczaniu. A wszystko to w życiu jednej małej muchy oraz jej mentora. Ścieżka dźwiękowa zapada w pamięć i świetnie komponuje się z obrazem.

• Aktywne i zaradne bohaterki
• Poważniejsze problemy poruszane z wyczuciem
• Problemy dziecięcego świata traktowane z należytą uwagą
• Różnorodność przedstawionych postaci, miejsc i zachowań
• Promowanie współpracy i działania w grupie

Atuty dla dorosłych:

• Okno na dziecięcy świat
• Przeuroczy dizajn
• Seria idealna do nauki japońskiego (prosty język i zwroty)
• Rozśmieszy i starszych i młodszych

Dostępność:
Jak już wspomniałam, serial nie dotarł do Polski, co oczywiście nie oznacza, że nie można go zdobyć. Wersja japońska z angielskimi napisami (bardzo dobrej jakości) krąży po internecie, podobnie jak wersja niemieckojęzyczna i „amerykańskojęzyczna” – okrutnie pocięta i zmieniona. Niestety, żadne z podanych wydań nie oferuje wszystkich dwustu odcinków. Anime nadal jest „subbowane”, obecnie grupa tłumaczy zajmuje się trzecią serią.

Niezwykłe Przypadki Flapjack’a

Pozycja tak dziwna jak i dla najmłodszych widzów ryzykowna. Witajcie w Sztormowie, gdzie wraz z wielorybem Bańką i Kapitanem Knykciem mieszka mały chłopiec o imieniu Flapjack. Uwielbia przygody, przyjaźń i swoje marynarskie ubranko. Chłopiec i Kapitan Knykieć wplątują się w najróżniejsze tarapaty, bardzo często wynikające z głupoty Kapitana lub nieodpartej chęci bycia „poszukiwaczem przygód”. Z normalniejszych przypadków udało im się pójść do szkoły, unieść wieloryba w przestworza, wytresować Knykcia jak fokę i wywołać zabójczą epidemie w całym Sztormowie. Wszystko to w dość surowej, acz przemyślanej żeglarsko-rybackiej oprawie, na którą składają się zapleśniałe pomosty, obleśne tatuaże, przedziwne twarze morskich wędrowców i wieczne zachmurzenie na niebie. Serial posiada klimat – obrzydliwy, ale wciągający. Najważniejszy jest jednak niesamowity humor, wynoszący dowcipy na nowe wyżyny abstrakcji i absurdu. Specjalne efekty dźwiękowe, kuriozalne fabuły i zaskakujące puenty to standardowy poziom Flapjacka. Serial rzadko sięga do popkultury, jest bardzo mocno osadzony w drobiazgowo skonstruowanym świecie „morskich opowieści”. Twórca „Flapjacka”, Thurop Van Orman jako dziecko zakradał się na bagna aby słuchać opowieści rybaków, a parę lat później sam wyruszył w daleką podróż łódką… Niestety zgubił się i wrócił po paru dniach. Obecnie wymyśla przedziwne fabuły i użycza swego dziewczęcego głosu głównemu bohaterowi.

W polskiej wersji językowej usłyszymy genialnego Leszka Zdunia jako Flapjack’a oraz Andrzeja Szopę grającego Kapitana Knykcia. Obaj panowie doskonale pasują do ról, a nadwiślańskie tłumaczenie dowcipów i dialogów zadowoli nawet najbardziej wymagającego widza.

Przygody Timmy’ego

„Wróżkowie, Chrzestni Wróżkowie…” – właśnie tak powinien nazwać się serial, którego głównym bohaterem jest chłopiec posiadający dwoje zwariowanych, magicznych rodziców chrzestnych. Polski „Disney Channel” jednak zdecydował się na banalny tytuł bezczelnie zdradzający fabułę animacji: „Przygody Timmy’ego”. Na szczęście reszta dowcipów i dialogów zachowała się w kształcie zbliżonym do oryginalnego, dzięki czemu kreskówka jest błyskotliwa i zabawna. W porównaniu do „Flapjacka” to łagodniejsza komedia, z bardzo przyjaznym dizajnem i lżejszą atmosferą. Dowcip „Przygód Timmy’ego” polega na szalonych wyczynach wróżków chrzestnych bohatera, sprytnym wynaturzaniu sytuacji oraz odniesieniach do świata komiksów i filmów. Jest to humor zrozumiały dla szerszej widowni, nie silący się na abstrakcyjne porównania i metafory. Serial jest dynamiczny i zwariowany, ale fabuły odcinków prowadzone są w nim klasycznie. Takie połączenie umiejscowiło „Przygody Timmy’ego” na drugim miejscu w rankingu popularności produkcji kanału Nickelodeon, zaraz po „Spongebob’ie Kanciastoportym”. Dzięki temu pomysłodawca Butch Hartman stał się rozpoznawalnym twórcą serialów animowanych i mógł rozpocząć pracę nad kolejną kreskówką o nazwie „Danny Phantom”.

Pierwsza wersja polskiego dubbingu serialu to arcydzieło samo w sobie. Zatrudniono najpopularniejszych obecnie aktorów głosowych, takich jak Joanna Pach, Tomasz Bednarek, Jacek Kopczyński, Anna Apostolakis oraz Cezary Kwieciński. Niestety druga wersja, obejmująca trzecią i czwartą serię jest ogromnym zawodem. Inni dubbingowcy, nie przetłumaczona czołówka i dużo mniejszy budżet sprawiły, że po zapoznaniu się z odcinkami z pierwszego i drugiego sezonu, kolejne dwa stają się nieoglądalne.

Chowder

Chowder dorobił się już recenzji na Motywie, ale zasługuje również na dodatkową prezentację w zestawie komediowym. W ciągu ostatniego roku serial stał się jeszcze bardziej zwariowany i kolorowy, znaleźć w nim można było odniesienia do coraz to dziwniejszych produkcji i nie zwalniał ani na chwilę – niestety zatrzymało go „Cartoon Network”. Piątego kwietnia zakończona została regularna emisja nowych odcinków. Wiadomo, że pojawi się jeszcze „specjał” finałowy zatytułowany „Chowder Dorasta”, dokłada data nie jest jednak znana. Twórca serialu – C. H. Greenblatt – zdradził fanom, że opuścił już Marcepanowo, ale nie stracił weny i zapału. Obecnie pracuje nad nową, tajemniczą produkcją dla „Nickelodeon”.

Atuty Wychowawcze:

• Silna postać kobieca godna naśladowania
• Prezentowany nietypowy model przyjaźni damsko-męskiej
• Relacje pomiędzy bohaterami są nadzwyczaj zdrowe, normalne i wiarygodne
• Przedstawiona różnorodność postaci i miejsc
• Humor w rozmowie wymagający uwagi
• Idealny do nauki współczesnego „Amerykańskiego”

Atuty dla dorosłych:

• Sprytne, naturalne dialogi
• Rozmaite odniesienia do popkultury, komiksów i uniwersum superbohaterów
• Świetne planowanie odcinków
• Pomysłowe sceny akcji

Dostępność:
Pierwszy film pełnometrażowy można kupić na DVD, resztę odcinków emituje kanał Disney Channel. Drugi film nie został wydany na DVD w Polsce, ale z łatwością da się go znaleźć na stronach takich jak Amazon. Prócz tego internet pełen jest stron poświęconych serialowi… wystarczy chwilę poszukać.

Humor serialu polega głównie na sarkastycznych i dosadnych dialogach z udziałem Ludwiczka i jego ojca Andy’ego. Jako weteran wojenny, Andy często porównuje zdarzenia rodzinne do swoich przeżyć z frontu, choć widać, że wiele z nich miało miejsce jedynie w jego wyobraźni. Oczywiście, sporo komediowych sytuacji odbywa się również poza rozmową – niektóre opowieści są specjalnie przejaskrawione lub wynaturzone, aby wzmocnić efekt dowcipu. Najlepszym przykładem podobnego zabiegu jest odcinek gdzie tornado przetacza się przez Cedrową Górkę. Uniesiona przez nie krowa ląduje na drzewie, by następnie spędzić tam parę tygodni karmiona przez rodzinę Andersonów. Największą zaletą podobnych dykteryjek jest ich niebanalność. Zdarzy się parę kawałów, których istota polega na przewróceniu się lub uderzeniu o ścianę, ale w większości przypadków „Świat Według Ludwiczka” prezentuje humor wymagający odrobinę więcej zaangażowania umysłowego.

Głównym pomysłodawcą serii jest Louie Anderson, obecnie 57-letni komik. Fabuła animacji oparta jest na dzieciństwie Louiego, sam aktor występuje również na początku każdego odcinka i wprowadza widza w jego dalszą akcję. Inni bohaterowie także mają swoje odpowiedniki w realnym świecie, choć trudno powiedzieć jak bliscy są oryginałom. W angielskojęzycznej wersji produkcji zarówno postaci ojca jak i Ludiego głosu użycza prawdziwy Anderson, polska wersja przebija jednak amerykańską. January Brunov jako Ludwiczek oraz Wojciech Paszkowski jako Andy to prawdziwi profesjonaliści, sławy polskiego dubbingu. Ich gra aktorska zamienia sarkastyczne dialogi postaci w czyste złoto. Na uwagę zasługuje również Ewa Markowska grająca Orę Anderson. Jej głoś idealnie pasuje do kochającej i łagodnej matki.

Animacyjnie serial nie wykracza poza to, co do zaoferowania miały twórcom lata 90., ale jest bardzo porządnie wykonany. Projekty postaci są zróżnicowane, a tła dość szczegółowe. Czuć klimat amerykańskiego przedmieścia i lat 60. Dzięki scenom, w których występuje niewiele postaci na raz znacznie rozwinięta jest gestykulacja i mimika bohaterów – tak ważna przy dobrych dialogach. Emocje bardzo łatwo wyczytać z twarzy postaci, jak również z ich ruchów, nawet gdy są uproszczone.

Atuty wychowawcze:

• Trudne problemy realnego życia poruszane z wyczuciem i w sposób dla dziecka zrozumiały.
• Uświadamianie dziecka w temacie szeroko pojętej wartości pieniądza.
• Niebanalny humor wymagający myślenia.
• Różnorodność przedstawionych sytuacji, postaci i charakterów.
• Podkreślanie wagi życia rodzinnego.
• Naturalne zachowanie postaci nie dające żadnych sztucznych i wynaturzonych wzorców do naśladowania.

Atuty dla dorosłych:

• Dialogi, dialogi i jeszcze raz dialogi.
• Rodzice Ludwiczka również są głównymi bohaterami serialu i wiele spraw pokazanych jest z „rodzicielskiego”, doroślejszego punktu widzenia.
• Niebanalny humor (kogo nie śmieszy krowa zawieszona na drzewie karmiona przy pomocy drabiny przez parę tygodni?).
• Wysoki poziom prowadzenia fabuły i kompozycji poszczególnych odcinków

Dostępność:
Serial można z łatwością nabyć na DVD, choć nie jestem pewna czy ukazały się w ten sposób wszystkie odcinki. Należy również uważać na polski dubbing – podobno na niektórych wersjach płyt nie jest on umieszczony.

Gdym miała teraz 10 lat szalałabym z radości po wyjściu z seansu „Jak wytresować smoka”. Rozkładałabym ręce i udawała Nocną Furię, rysowałabym smoki na zajęciach plastyki w szkole i błagałabym mamę, żeby kupiła mi figurkę ulubionej postaci. Niestety czasy podstawówki to dla mnie odległa przeszłość, choć szczęśliwie dużo dziecka we mnie zostało – dlatego z kina wyszłam uradowana i podekscytowana, a podczas ostatniej wizyty w McDonaldzie zawahałam się patrząc na reklamę zestawów dziecięcych…

Heroman

O czym to?
Szczęśliwym zbiegiem okoliczności amerykański nastolatek Joey Jones staje się posiadaczem niezwykłego, wielkiego, bojowego robota, tytułowego Heromana. W stronę Ziemi zmierzają dziwni i najpewniej wrogo nastawieni kosmici – ktoś chyba będzie musiał z nimi walczyć! W tle przewija się podekscytowany naukowiec oraz niewinny romans szkolny.
Co w tym szczególnego?
- Grafika i animacja na najwyższym poziomie od czołowych animatorów Studia Bones.
- Świetna czołówka.
- Pomysłodawcą oryginału – mangi, którą rysuje Ota Tamon – jest nikt inny jak słynny w świecie komiksowym Stan Lee.
- Wszędobylski Stan występuje zresztą już w pierwszym odcinku jako bywalec kawiarni, w której pracuje Joey Jones.
Co może zawieść?
Fabuła. Opowieść o nastolatku ratującym świat dzięki mocy wielkiego robota nie zapowiada się na najoryginalniejszą na świecie. Nie należy jednak zapominać, że pierwsze odcinki podobnej w stylu „Eureki Seven”, hitu Studia Bones z 2005 roku, również nie zdradzały wielkiego potencjału.
Dlaczego ja będę to oglądać?
To Studio Bones i liczę na drugą „Eurekę Seven”, mimo niezaprzeczalnego wpływu Stana Lee.

B Gata H Kei

O czym to?
Piętnastoletnia piękna Yamada ma obecnie w życiu jeden cel – przespać się ze 100 facetami. Na jej drodze stoi jednak strach przed wstydem pierwszych kontaktów seksualnych. Nastolatka ma jednak strategię, która pozwoli jej uczynić pierwszy krok w stronę erotycznych przygód – na pierwszego partnera znajdzie chłopaka mniej doświadczonego od niej samej. Cel zostaje zlokalizowany bardzo szybko, ale jego uwiedzenie to już inna bajka. Yamada, mimo ogromnej determinacji jest zaskakiwana przez własną nieśmiałość i niewiedzę w temacie seksu. Najbardziej cierpi na tym wybrany przez dziewczynę prostoduszny kolega z klasy…
Co w tym szczególnego?
- Komedia erotyczna z kobiecego punktu widzenia.
- Yamada, jako kontrast dla wszystkich nieśmiałych i pruderyjnych niewiast z tego typu produkcji.
- „Seks-bogini”, czyli mała postać latająca na chmurce komentująca poczynania głównej bohaterki.
Co może zawieść?
Humor. Sytuacje, w które Yamada wpędza siebie i kolegę z szkolnej ławki śmieszą, ale jeśli autorom zabraknie inwencji, mogą stać się żenujące i nudne.
Dlaczego ja będę to oglądać?
Komedia erotyczna z główną bohaterką, a nie bohaterem? Jestem za, zwłaszcza że podczas oglądania pierwszego odcinka udało mi się pośmiać.

Hakuōki

O czym to?
Japonia, XIX wiek. Chizuru wyrusza na poszukiwania ojca i zostaje zaatakowana przez dwóch szalonych, wręcz opętanych samurajów. Na ratunek śpieszą inni, przystojni samurajowie, należący do grupy Shinsegumi. Zabierają dziewczynę do swojej tajnej kwatery, pełnej atrakcyjnych bohaterów. Podczas rozmowy okazuje się że ojciec, którego szuka Chizuru, jest również poszukiwany przez Shinsegumi. Polityczna intryga i romans wiszą w powietrzu.
Co w tym szczególnego?
W sumie nic.
Co może zawieść?
Wszystko, zaczynając od fabuły, poprzez walki i na romansie kończąc.
Dlaczego ja będę to oglądać?
Przystojni samurajowie w stężeniu co najmniej czterech na minutę potrafią umilić każdy dzień.

Giant Killing

O czym to?
Trzydziestopięcioletni Tatsumi Takeshi zostaje menadżerem East Tokyo United, możliwie najgorszego klubu futbolowego w całej Japonii. Nie ma poparcia fanów, jego zawodnicy są sprzedawani, a ostatnio drużynie udało się przegrać pięć meczy z rzędu. Tekeshi nie stresuje się jednak – jego celem jest uczynienie podirytowanych i podłamanych piłkarzy ETU najlepszym składem kraju.
Co w tym szczególnego?
- Głównym bohaterem jest menadżer/trener, a nie zawodnik.
- Ostatnio królował boks, tenis i baseball, nie było zaś żadnego anime o piłce nożnej.
- Nazwa…
Co może zawieść?
Grafika i animacja nie prezentują się najlepiej (choć zależy to od oczekiwań).
Dlaczego ja nie będę tego oglądać?
Jako kobieta nie dotykam się niczego, co ma jakikolwiek związek z piłką nożną.

Senkō no Night Raid

O czym to?
Szanghaj, rok 1931. Japońskie wojsko cesarskie stacjonuje na kontynencie, a konflikty wiszą w powietrzu. Pośród intryg, przemytu i armii swoje miejsce znajdują członkowie tajnej organizacji Sakurai. Każdy z nich posiada nadprzyrodzoną moc, niezwykle przydatną w pracy – odbijaniu zakładników i cichym likwidowaniu odpowiednich ludzi. Niewidzialne tarcze obronne, teleportacja, przesyłanie wiadomości samym umysłem i czytanie w myślach – gdzieś to już widzieliśmy, ale „supermoce” jeszcze nikomu się nie znudziły. Zwłaszcza jeśli istnieją specyficzne limity w ich używaniu.
Co w tym szczególnego?
- Porządny design postaci.
- Bohaterowie mówiący po chińsku z bardzo kiepskim akcentem, co śmieszy.
- Muzyka, która nie przeszkadza, a nawet pomaga w odbiorze.
- Dynamiczne pościgi i sceny akcji.
Co może zawieść?
Każda produkcja tego typu stoi przed zagrożeniem przegadania w celu wyjaśnienia sytuacji politycznej. Pierwszy odcinek był dość dynamiczny i dobrze skomponowany, ale znalazła się w nim scena, w której bohaterowie zwyczajnie siedzą nad mapą i omawiają plan działania oraz tło intrygi przez cztery minuty.
Dlaczego ja nie będę tego oglądać?
Ponieważ wciąż chodzę do szkoły, muszę odrzucać niektóre seriale, aby w czerwcu uzyskać wszystkie wpisy do indeksu. Roboty i przystojni samurajowie mają u mnie pierwszeństwo przed wojenną intrygą. Może w wakacje…

RAINBOW – Nisha Rokubou no Shichinin

O czym to?
Japonia, lata 50. minionego wieku. Grupa nastoletnich chłopaków trafia do poprawczaka, lub, jak mówi narratorka serialu, „do piekła”. Jakie zbrodnie popełnili oraz co sprawiło, że znaleźli się w miejscu gdzie nie mają już żadnej godności – tego widz nie wie, ale nie jest to najważniejsza kwestia. Bohaterowie będą musieli przeżyć jako więźniowie, znienawidzeni przez strażników i samych siebie. Męski pot, krew i łzy.
Co w tym szczególnego?
- Poważniejszy temat.
- Znani aktorzy w wymagających rolach (między innymi Fujiwara Keiji oraz Koyama Rikiya).
Co może zawieść?
Sztywne, męskie dialogi.
Dlaczego ja nie będę tego oglądać?
Męski pot, krew i łzy nie przyciągają mnie tak szybko do ekranu jak miecze, roboty i romanse.

Saraiya Goyou (House of Five Leaves)

Pierwszy odcinek „House of Five Leaves” Japończycy będą oglądać dopiero 15 kwietnia, ale już w tej chwili serial zapowiada się na ambitną produkcję. Głównym bohaterem jest Akitsu Masanosuke, samurai poszukujący pracy, który zostaje ochroniarzem przywódcy Gangu Pięciu Liści, tajemniczej grupy przestępców. Autorką mangowego oryginału anime jest Natsume Ono, znana polskim czytelnikom z „Ristorante Paradiso”.

Dziś nie przeczytacie jednak o oryginalnych wyzwaniach i ambitniejszych elementach japońskich komiksów przeznaczonych dla płci brzydkiej. Przedmiotem artykułu są mangi, gdzie przemawiają kule energii, wybuchy i pięści! Nadszedł czas poznać 8 zasad, do których stosuje się 90% procent mang shōnen – nadużywanych konceptów i trików, znanych polskim czytelnikom z serii takich jak „Dragon Ball” czy „Naruto”.

1. Tomy komiksu jednej serii powinny zajmować długość co najmniej połowy półki regałowej

Niewiele mang shōnen może poszczycić się zwięzłą historią skonkludowaną w mniej niż 10 tomach. Jeśli seria liczy poniżej pięciu tomów można wręcz od razu przypuszczać, że została przedwcześnie wycofana ze względu na brak popularności lub autor porzucił ją z innego tajemniczego powodu. W przypadku popularnych shōnenów przygody bohaterów ciągną się latami, a czytelnik kupując kolejne tomy na przestrzeni 10 wiosen nie zauważa nawet kiedy wypełniły mu połowę regału. Znany i lubiany „Dragon Ball” jest 42-tomową serią rysowaną od 84 do 95 roku – na japońskie standardy to jednak żaden rekord. „Hajime no Ippo”, manga opowiadająca o karierze bokserskiej prostodusznego 17-latka i jego przyjaciół z klubu liczy sobie 90 tomów. Autor zaczął ją rysować 20 lat temu…

2. Wrogowie zawsze ustawiają się w kolejce od najsłabszego do najsilniejszego.

Skoro już ustaliliśmy, że porządna seria shōnen powinna dostarczyć nam rozrywki na co najmniej parę lat, to łatwo się domyślić, że jej protagoniści nie będą mogli walczyć przez cały ten czas z tym samym przeciwnikiem. Każdy szanujący się bohater ma swój album złoczyńców, przestępców, morderców, złych władców i kosmitów. Za mistrza w tej kategorii uznaje się Batmana, ale i japońscy superherosi mają się czym pochwalić. Różnica polega na tym, że gdy w mandze shōnen kryminalista zostaje pokonany to zazwyczaj nie powraca, by znów psuć szyki bohaterom. Jedyne dostępne dla niego możliwości to unicestwienie lub przejście na stronę głównego bohatera (patrz „Dragon Ball”). Kiedy zaś dobre postacie uporają się z nim to wiadomo, że musi nadejść kolejny wróg, straszniejszy od poprzedniego. Zawsze straszniejszy, bardziej niebezpieczny i silniejszy. A po nim kolejny – jeszcze bardziej niebezpieczny i silniejszy. I tak w kółko, aż fabuła dojdzie do magicznego przedrostka „naj”. Do najsilniejszego, najstraszniejszego i najokrutniejszego przeciwnika, jakiego główny bohater mógłby sobie wyobrazić. Dopiero gdy ten zostanie pokonany, postacie mogą odetchnąć z ulgą. A najbardziej z wygranej cieszy się rysujący od 10 lat autor.

3. Tylko nazwane ataki są ważne

W porządnych seriach shōnen zwykły „prawy sierpowy” to za mało, by przyprawić chłopców z podstawówki o szybsze bicie serca. Nikogo nie obchodzi byle jaka wymiana ciosów. Jeśli „battle-manga” (czyli manga „bitewna”) ma się utrzymać na rynku, jej bohaterowie muszą prezentować szeroki wachlarz różnorodnych, ciekawych technik. Niezbędna jest również oryginalna nazwa, którą bohater wykrzykuje przy wykonywaniu swojego niesamowitego ciosu. Wszytko po to, by potem 10-letni chłopcy mogli radośnie biegać po korytarzu, wywijając dłońmi wołając „Hadoken!„, ku uciesze zdezorientowanych nauczycielek. Cios, który nie posiada oryginalnej nazwy staje się w shōnenie jedynie wypełnieniem czasu pomiędzy ważniejszymi chwilami walki. Zdarzają się oczywiście przypadki, gdzie choreografia pojedynku jest na tyle przemyślana, że same przeskoki i podstawowe uderzenia fascynują czytelnika. W większości przypadków jednak, to „nowe”, nazwane ataki przykuwają uwagę i dają najwięcej satysfakcji.

4. Istotność walki jest wprost proporcjonalna do długości rozmowy, która ją poprzedza

Nie każda walka w mandze shōnen jest kluczowa dla rozwoju fabuły. Bohaterowie biją się w większości rozdziałów i wiele z ich potyczek należy do treningu lub mniej ważnych ważnych wątków pobocznych. Jak więc rozpoznać, która z bitew zmieni oblicze całego komiksu? Oczywiście, po rozmowie jaką postacie przeprowadzają tuż przed nią. Jeśli tylko wojownicy znajdują się w dogodnej lokalizacji, stoją naprzeciwko siebie i mierzą się wzrokiem czytelnik może być pewien, że zanim padnie choć jeden cios, bohaterowie zdążą przypomnieć sobie w zgrabnych retrospekcjach połowę swojego życia i streścić jego najistotniejsze chwile przeciwnikowi. Będą krzyczeć, marszczyć brwi, zadawać retoryczne pytania i wylewać z siebie gniew nagromadzony przez szereg lat, w formie lepiej lub gorzej skleconego dialogu. Dzięki takiemu zabiegowi czytelnik dokładnie poznaje psychologiczne tło konfliktu i podekscytowany oczekuje pierwszego ataku. Klasykiem podobnej sceny jest walka pomiędzy Goku a Freezerem z „Dragon Balla” oraz starcie Sasuke i Naruto rozgrywające się mniej więcej w połowie komiksu „Naruto” (licząc rozdziały na chwilę obecną). Obydwie rozmowy są zajmujące w mangach, a nużące i tragiczne w ich ekranizacjach animowanych. Różnica wynika z potrzeby rozciągnięcia fabuły w anime. Bardzo często wersja telewizyjna „dogania” komiks i reżyserowie muszą zrobić wszystko byleby tylko przedłużyć trwanie poszczególnych scen – brak im materiału komiksowego do animowania. Stąd też tumany kurzu unoszące się przy wojownikach przez pięć minut, wieczne, złowieszcze spojrzenia i malownicze ujęcia terenu.

5. Długość walki jest wprost proporcjonalna do jej istotności

Wspomniana walka Goku kontra Freezer przykuła Japończyków do telewizorów na parę miesięcy – trwała 24 odcinki. Na szczęście w Polsce pokazywano 2 lub 3 części dziennie i emisja zajęła „jedynie” parę tygodni. Obecnie każda ważna walka zajmuje co najmniej 4 odcinki, a im ważniejsza, tym więcej. Czasami starcia przeradzają się w niesamowite przygody zajmujące całe dnie, wplątujące w akcje inne postacie. Kogoś może dziwić taki rozmach, ale lud pragnie wrażeń, a jeśli cała saga perypetii postaci przygotowuje go na tę jedną walkę, to nie powinna ona zawieść. Gdy finał 60-odcinkowej serii trwa jedynie 5 minut widz czuje się oszukany. I trudno mu się dziwić.

6. Podeszli mistrzowie sztuk walki to zboczeńcy

Nigdy nie rozmawiałam z prawdziwym mistrzem sztuk walki, choć miałam okazję obserwować zajęcia jednego w mojej starej szkole. Prawdopodobnie życie nie da mi zbyt wielu okazji obcowania z karatekami i trenerami Wu-Shu, ale jeśli miałabym kierować się informacjami wyczytanymi w komiksach to okazałoby się, że wcale nie chcę z nimi obcować. Przedstawieni w mangach shōnen wieloletni wojownicy i nauczyciele podglądają kobiety w łaźni, kradną damską bieliznę i dostają krwotoku na widok koronkowych majtek. Oczywiście, prócz tego potrafią również jednym ruchem ręki powalić 50 przeciwników, ale ich życie uczuciowe to okrutne fiasko. Czy ich prawdziwą miłością jest walka, czy też autor uważa, że potężna postać musi mieć wyraźną humorystyczną stronę – tego czytelnik się nie dowie, ale osobiście stawiałabym na drugą opcję.

7. Postanowienia mają siłę sprawczą

Jeśli bohater marszczy brwi, koncentruje wzrok w jednym punkcie, a następnie pełnym powagi głosem mówi, że kogoś pokona, to możemy bez obaw obstawiać jego zwycięstwo w zakładach. W mangach shōnen, jeśli bohater twierdzi, że coś zrobi – naprawdę to zrobi. Nauczy się najtrudniejszej techniki walki w tydzień, przemaszeruje całą Amerykę Północną w mniej niż miesiąc pchając jednocześnie ciężarówkę i sprawi, że wyrośnie mu trzecie ramię. Potęga determinacji jest w takich komiksach nieograniczona, dosłownie wszystko może zostać osiągnięte dostatecznym wysiłkiem. Z jednej strony to bardzo pocieszające przesłanie, ale z drugiej – dość naiwne.

8. „Power-up” zawsze następuje w najbardziej krytycznym momencie walki

Wojownicy nigdy nie zaczynają starć z PEŁNA MOCĄ. Przy pierwszych wymianach ciosów zawsze padają zdania typu: „Nie użyłem swojej PEŁNEJ MOCY„. Przy następnych polityka się zmienia: „To będzie przedsmak mojej PEŁNEJ MOCY”. Pełna moc – wytrwały czytelnik ją zobaczy, ale ten niecierpliwy może tylko o niej usłyszeć. Zazwyczaj jej nadejście sygnalizowane jest przez przybranie poważnej miny, błyski w oku, krzyki, warknięcia, a nawet zmianę koloru włosów lub skóry (serio). Znawca może wyczuć moment, w którym nastąpi masywny „Power-up”. Stanie się to wtedy, gdy wszyscy, łącznie z czytelnikiem, będą myśleć, że główny bohater zaraz przegra. Służy to oczywiście zwiększeniu napięcia i wywołania jak największego zdziwienia u publiczności. Mistrzowskie rozegranie podobnej sytuacji zaprezentował w „Dragon Ballu” Akira Toriyama podczas przewijającej się już w tekście walki Goku kontra Freezer. Akira Toriyama to zresztą mistrz gatunku i niewielu mangaków może się z nim równać. Wielu obecnie popularnych autorów shōnen, takich jak Masashi Kishimoto, przyznaje się, że ich wzorem był „Dragon Ball”. Jeśli się nie przyznają – to czytelnik i tak widzi wszędobylskie podobieństwa i domyśla się czym inspirowali się artyści.

Bitewne mangi shōnen wydane/wydawane w Polsce:
„Dragon Ball”, „Naruto”, „Bleach”, „Fullmetal Alchemist”, „Ranma 1/2″, „Inu Yasha”, „Rurouni Kenshin”, „Saiyuki”, „.hack //Bransoleta Zmierzchu”,

Mangi shōnen o innej tematyce:
„Love Hina”, „Zapiski Detektywa Kindaichi”, „Great Teacher Onizuka”

Zanim jednak wymienię powody, które być może skłonią Was do „Code Geass: Lelouch of the Rebellion”, tradycyjnie wprowadzę niezaznajomionego z anime czytelnika, czym właściwe jest. Pierwszy sezon serialu wystartował pod koniec 2006 roku, drugi pojawił się już w roku 2008 (razem 50 odcinków). Oba zdobyły nagrodę dla najlepszej serii telewizyjnej na festiwalu Animation Kobe. Głównymi twórcami „Code Geass” są Ichiro Okouchi oraz Goro Taniguchi pracujący do studia Sunrise, które wcześniej dało fanom wielkich robotów „Gundama” oraz „Visions of Escaflowne”. Dwaj panowie współpracowali z arcypopularną grupą rysowniczek Clamp – zlecone im zostało zaprojektowanie postaci, ale panie dorzuciły również swoje trzy grosze do samej historii. Po premierze „Code Geass” zdominował wszelkie fora, kluby i blogi poświęcone mandze i anime, a następnie trafił do pierwszej dziesiątki najpopularniejszych, a także najlepiej ocenianych anime na My Anime List. Jest jedną z niewielu produkcji zajmujących tak wysokie pozycje w obu listach (towarzyszą mu „Death Note” i „Tengen Toppa Guren Lagann”). Niedawno studio Sunrise zapowiedziało trzeci sezon serialu – fani już spekulują na temat fabuły i bohaterów.

Nagrody i globalne uwielbienie nie są jednak powodem, dla którego warto nabyć „Code Geass” – choć dają pojęcie o popularności anime. Wyróżniłam zatem osiem atutów, które czynią serię wyjątkową i zajmującą.

1. Intryga

Choć brzmi to ogólnie, intryga prezentowana w serii należy do jednej z lepszych, jakie można zobaczyć w anime. Akcja rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, gdzie Japonia okupowana jest przez Święte Imperium Brytyjskie, „superpaństwo” rządzone przez rodzinę królewską, zajmujące terytorium obu Ameryk. Jego armia wyposażona jest w „Knightmare’y”, mobilne roboty sterowane przez pilotów – to one zazwyczaj przesądzają o wyniku bitwy. Kraj Kwitnącej Wiśni nazywany jest przez Brytyjczyków jedenastą kolonią, a jego mieszkańcy jedenastostrefowcami (Eleven). Rząd zmusza ich do usługiwania obywatelom Imperium, zabiera prawa, domy i wszelkie inne dobra. Oczywiście, powstaje ruch oporu, średnio zorganizowany i kiepsko wyposażony – jednak nie w nim znajdziemy głównego bohatera. Ten uczęszcza do ekskluzyjnej brytyjskiej szkoły, ma 17 lat i swe wolne chwile spędza na graniu w szachy za pieniądze. Nazywa się Lelouch Lamperouge. Życie go nudzi, a sytuacja społeczna – zniesmacza. Nastolatek zdaje sobie jednak sprawę ze swojej bezsilności i wie, że może jedynie patrzeć na niesprawiedliwość, ale nie może jej zapobiec. Wszystko to zmienia się, gdy przypadkiem zostaje wplątany w atak terrorystyczny zorganizowany przez ruchu oporu. W wyniku niezwykłego zbiegu okoliczności Lelouch zostaje obdarzony „mocą królów” zwaną „Geass”. Dzięki niej jest w stanie narzucić swoją wolę każdemu, kto spojrzy mu w oczy. „Umieraj”, „Żyj dalej”, „Zabij”, „Walcz” – bohater staje się panem życia i śmierci. Jednak każdy rozkaz niesie ze sobą wiele komplikacji i nie wszystkie nastolatek potrafi przewidzieć. Mimo to ambicją Leloucha jest zmienić świat – tak, aby jego młodsza, łagodna, niepełnosprawna i niewidoma siostra Nunnally mogła żyć w nim bez strachu. Dla tego celu ludzie będą ginąć, państwa powstawać i upadać, miasta płonąć, a ilość zdrad i nieoczekiwanych zwrotów akcji zaskoczy każdego fana rozmachu i dynamizmu. Sam bohater założy zaś maskę, przyjmie kryptonim „Zero” i stanie na czele tytułowej rebelii.

2. Wielkie roboty

Ze smutkiem wspominam czasy, kiedy uważałam mechy za nudne i zbyt męskie. Dziś oglądam „Gundama” i „Macrossa” i dobrze wiem, jaki urok czai się w przewodach wielkich maszyn – ale przekonał mnie do nich dopiero „Code Geass”. Pilotowane w nim mechy mają ciekawy wygląd, niezwykły sposób poruszania, seksowe kokpity dla kobiet i oryginalny zestaw broni. Do najlepszych z nich należą haki, wykorzystywane na wszelkie możliwe sposoby, lance i różnego rodzaju fale energetyczne. Oczywiście, znajdzie się również miejsce na ogromne pistolety, te jednak piloci głównie celują w ludzi, a nie inne mechy. Dzięki zainstalowanym „rolkom” maszyny poruszają się bardzo szybko we wszystkie strony, co czyni walki dynamicznymi i spektakularnymi. Najśmieszniejszy jest jednak wygląd „klucza” do włączenia robota – pozostawię go jednak w tajemnicy. Dodam tylko, że wśród różnorodności mechów pojawi się jeden sterowany… klawiaturą.

3. Lelouch Lamperogue

„Code Geass” byłby niczym bez swojej głównej gwiazdy, inteligentnego mistrza szachów i manipulacji. Lelouch jest sprytny, zdeterminowany i bezwzględny. Ma poczucie sprawiedliwości, ale jego czyny bywają okrutne – naprawdę nie zawaha się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Zdradzi tych, którzy mu ufali, wyceluje pistolet w przyjaciół, a następnie zatuszuje wszystko tak, aby nikt nie wątpił w jego szczere intencje. Nieważne jednak, czego dopuści się Lelouch – widz i tak będzie go wspierał. Może potępiać jego decyzje, żałować tych, którzy zredukowani zostali jedynie do roli pionków w grze bohatera, ale zawsze będzie liczył na jego zwycięstwo. Wszytko dzięki ludzkiej, współczującej stronie postaci, o której twórcy nie zapomnieli ani na chwilę. W Lelouchu dopatrzyć się można dualizmu – jako przywódca, Zero, jest bezwzględny i kieruje się rozsądkiem. Jako nastolatek przeżywa dramaty będące bezpośrednim następstwem decyzji jego alter ego. Często są to tragedie przyjaciół i rodziny. W „Code Geass” nie mamy jednak tak wyraźnego podziału pomiędzy dwoma postaciami jak w „Batmanie” czy innych opowieściach o bohaterach w masce. Lelouch i Zero przeplatają się i łączą, role bohatera oddziałują na siebie, przynosząc mu zwycięstwo lub porażkę.

4. Fan-serwis

Wspomniany już projekt kokpitów, w którym bohaterki pochylają się do przodu wyraźnie pokazując biust to przykład „fan-serwisu”, czyli scen, których głównym celem jest wyzwolenie pierwotnych instynktów męskiej (i nie tylko męskiej) widowni. Obcisłe mundurki, kostiumy kąpielowe, sceny w przebieralni – panowie będą mieli na co patrzeć (druga seria przebija pod tym względem pierwszą). Ktoś może uważać takie zabiegi za prostackie i tandetne, ale osobiście nie widzę w nich problemu. Nie są one najważniejszą stroną anime, służą raczej jako dodatek, rozluźnienie. Autorzy wiedzieli też, jak sobie z nimi poradzić – nie rozbijają akcji, nie spłycają fabuły, po prostu „są”. Dla wielu fanów to wystarczy…

5. Muzyka

Za soundtrack „Code Geass” odpowiedzialny jest Nakagawa Koutarou i jest to jedna z niewielu ścieżek dźwiękowych, która niezmiennie rozbrzmiewa z mojego urządzenia grającego pewnej firmy sadowniczej, choć zajmuje około 500 megabajtów. Znajdują się na nim zarówno mocne jak i spokojniejsze utwory, muzyka „do walki” zaś jest żywa i dynamiczna. Najlepiej posłuchać samemu. Czołówki do serialu to dwie pop-rockowe piosenki, zupełnie przyzwoite, ale nie porywające (choć druga przypada mi do gustu).

6. Seiyū

Prócz muzyki na szczególną uwagę zasługują seiyū – czyli aktorzy. Fukuyama Jun podkładający głos Leloucha otrzymał główną nagrodę na Seiyu Awards 2007 w kategorii pierwszoplanowej roli męskiej, a Ami Koshimizu, grająca Kallen Stadtfeld (pilotującą mecha nastolatkę) zgarnęła nagrodę za żeńską rolę drugoplanową. Oba trofea należą się aktorom całkowicie, ale również inni dubbingowcy wspaniale radzą sobie ze swoimi postaciami. Twórcom udało się zebrać wielu sławnych seiyū: Takahiro Sakuraiego, Yukanę, Jōji Nakatę, Norio Wakamoto czy Kikuko Inoue. Są to może nazwiska nieznane czytelnikom Motywu, ale każdy fan anime zna głosy wymienionych osób, gdyż usłyszeć je można w naprawdę wielu produkcjach. Na polskim DVD mamy do wyboru japońską wersje językową oraz niemiecką. O tej drugiej nie będę się wypowiadać, choć brzmiała dość przyzwoicie. Miłym dodatkiem są dodatkowe komentarze twórców i aktorów, zaopatrzone w polskie napisy.

7. Styl – anime pełną gębą

Oto atut, który część widowni może niestety odstraszyć, a część właśnie zachęcić. „Code Geass” jest anime z krwi i kości, gdzie postacie są smukłe, mają kolorowe włosy i duże oczy. To styl grupy Clamp, znanej w Polsce z mang takich jak „X”, „Chobits” i „Card Captor Sakura”. Panie nie przejmują się zbytnio realizmem – nikt zresztą w Japonii go nie wymaga. Rysowniczki wykonały kolokwialny „kawał dobrej roboty” pracując nad „Code Geass” wraz z Takahiro Kimurą – można to zauważyć np. w oficjalnym artbooku „MUTUALITY: CLAMP”. Kolory w serialu są żywe, a animacja dość staranna, choć to wciąż serial telewizyjny i trzeba brać ten fakt pod uwagę podczas jej oceny.

8. Emocje

„Code Geass” pełen jest suspensów, retardacji, które, choć często wykorzystywane, za każdym razem zostawiają widza z szczęką blisko podłogi. Fani gapią się na końcowe napisy i nie mogą uwierzyć, że właśnie czeka ich cały tydzień czekania na kolejny odciek. Jestem szczęśliwa, że znalazłam serial już po jego zakończeniu – pozwoliło mi to obejrzeć obie serie w niecałe cztery dni. Nie musiałam czekać, debatować na forach nad przyszłym rozwojem fabuły, ale i tak emocjonowałam się co niemiara. Jest w anime parę momentów, przy których widz nie wie, czy to, co zobaczył, wydarzyło się naprawdę – a jednak.

Niewiele anime z ostatnich lat zrobiło na mnie takie wrażenie jak „Code Geass: Lelouch of the Rebellion”. Dorównuje mu jedynie „Death Note”, do którego zresztą bardzo często jest porównywany. Dlatego też niezmiernie cieszy mnie wydanie serialu na DVD przez Anime Virtual – pierwszy box zawiera wspomniane już 9 odcinków, nie ma dokładnej rozpiski, kiedy pojawią się kolejne, ale na pewno i one znajdą się na mojej półce. Mam również nadzieje, że nie tylko na mojej…

Kiedy zdarza mi się iść do kina na zupełnie nieznany film, jestem gotowa zarówno na porażkę jak i na świetną rozrywkę. Pierwszy osąd pada już na samym początku projekcji, i od niego zależy moje dalsze nastawienie. W przypadku „Sekretu Księgi z Kells” wstęp wciąga natychmiast, a to za sprawą nastrojowego monologu mówionego szepczącym i szeleszczącym głosem małej dziewczynki. Dalej na widza czeka już tylko magia – wykrzywione drzewa, ozdobne płatki śniegu, świecące pyłki fruwające w powietrzu, błyszczące ornamenty i duchy lasu. A wszystko to w niesamowitej oprawie z irlandzkim akcentem.

Księga z Kells, nosząca również nazwę Ewangeliarza Świętego Kolumba, to autentyczny manuskrypt z 800 roku znany z bardzo bogatych iluminacji wykonanych przez celtyckich mnichów. Kells zaś to opactwo położone w hrabstwie Meath w Irlandii – właśnie z niego pochodzi główny bohater opowieści, wesoły i uczynny dwunastolatek Brendan. Pomaga on iluminatorom w pracy, a Opatowi w budowie muru, który ma ochronić wioskę przed Wikingami. Wszyscy żyją w strachu przed tymi strasznymi wojownikami i polegają na Opacie, choć widz domyśla się, że jak gruby i wysoki mur by nie był, musi mieć jakieś dziury. Brendan nie zna świata poza murem, aż do momentu, gdy do Kells przybywa Brat Aidan z Iony, mistrz iluminatorów. Rozpoznaje on w poczciwym dwunastolatku talent i angażuje go do pomocy w pracy nad księgą. Pierwszym zadaniem Brendana jest zdobycie specjalnych jagód pozwalających na uzyskanie zielonego atramentu. Brendan wychodzi więc poza mur, do lasu, gdzie spotyka najbardziej intrygującą postać filmu – młodziutką, białowłosą Aisling. Pomiędzy dwojgiem dzieci nawiązuje się przyjaźń, ale w lesie mieszka nie tylko urocza dziewczynka. W jego głębiach czai się potwór, po drogach biegają wilki, a na obrzeżach czyhają się już okrutni Wikingowie. W obliczu tylu niebezpieczeństw Brendan będzie musiał wykazać się niezwykłą odwagą, aby ukończyć wspaniałą księgę, która swym blaskiem podobno może oślepić grzeszników i rozjaśnić najciemniejszy nawet mrok.

Przygoda Brendana jest historią ciekawą i baśniową, choć nie kończy się tak, jak widz by się spodziewał. W filmie nie znajdziemy „disneyowskiego zakończenia”, ale uraczy on nas sporą ilością magii, czarów i duchów. Najważniejszymi kwestiami w „Sekrecie Księgi z Kells” są przyjaźn, strach przed wojną oraz potęga ksiąg, pisma i ilustracji. Akcja rozgrywa się w Irlandii, toteż świat opowieści jest typowo celtycki, do tego aktorzy są Irlandczykami, a muzyka wykonywana jest przez irlandzki zespół Kila. Innymi słowy – choć oficjalnie „Sekret Księgi z Kells” jest koprodukcją irlandzko-belgijsko-francuską tylko ten pierwszy kraj uda się nam wyczuć w filmie. Oczywiście, nikt z tego powodu nie narzeka, osobiście charakterystyczny akcent w wymowie i nietuzinkowe imiona uznaje za dodatkowy atut animacji.

Graficznie „Sekret Księgi z Kells” jest niesamowity. Magiczny, wystylizowany, ozdobny i uproszczony zarazem. Gruntownie przemyślany design postaci, pełen obłych kształtów i krzywizn, sprawia, że jesteśmy całkowicie wciągnięci w opowieść. Tła natomiast to majstersztyki pełne szczegółów i wzorów – ale bazujące na prostych formach. Pagórki są zwykłymi półkolami, ale ich tekstura obfituje w detale. Podobnie rzecz ma się z wieloma przedmiotami. Najciekawszym zabiegiem jest jednak całkowite załamanie perspektywy. Jej zasady nie obowiązują w wielu scenach, gdzie mnóstwo obiektów postawionych jest na „płasko”, a bohaterowie poruszają się miedzy nimi w najdziwniejszy sposób. Pomysł ten został przeprowadzony bardzo umiejętnie, nie odczuwamy problemu w ruchu bohaterów, ani nie widzimy błędów, które mogłyby wyniknąć przy takiej zabawie. Stylistyka, a także brak perspektywy, mocno nawiązują do średniowiecznych iluminacji. Ich zawiłe linie znalazły swoje nowoczesne odwzorowanie w filmie. Za design filmu odpowiedzialny jest malarz Ross Stewart oraz sam reżyser Tomm Moore (wywiad z twórcą można przeczytać tutaj).

„Sekret Księgi z Kells” wyświetlany był podczas Warszawskiego Festiwalu Filmowego, niestety z lektorem, którym był zresztą mówiący na żywo Tomasz Knapik. I choć bardzo Knapika cenię, to tutaj przedsięwzięcie się nie powiodło, możliwe że za późno dostał tekst, lub wcześniej nie widział filmu – teksty wypowiadane były z opóźnieniem i niedokładnie. Przykro, że organizatorom WFF nie chciało się wcześniej nagrać lektora. Najpewniej stwierdzili, że dzieciom i tak wszystko jedno. Film nie wejdzie do kin, najpewniej można go będzie zobaczyć na innych festiwalach, takich jak zbliżająca się Etiuda&Anima.