* Jak zapewne część z Was słyszała, było o tym całkiem głośno w piątek, więc nie tak dawno, „Duke Nukem Forever” ma zostać ukończony. W 2011 roku, pod skrzydłami innej firmy, Gearbox, której szefowie dekadę byli pracownikami 3d Realms, więc wszystko zostaje w rodzinie. Sama gra pozostaje strzelanka z charakterystycznym bucowatym bohaterem, więc szykujcie się na poważne starcie z własnym dzieciństwem.

* „The Trenches” to nowy, nierozpoczęty jeszcze komiks internetowy autorstwa Scotta Kurtza z PvP Online oraz Jerry’egi Holkinsa i Mike’a Krahulika z Penny Arcade. Istna drużyna marzeń, można by powiedzieć. Stety lub niestety, ich wspólny projekt również będzie kręcił się dokoła gier komputerowych, tym razem z perspektywy osób, które je testują. Pierwszy rysunek przedstawiających bohaterów wygląda dziwnie znajomo.

* Przy okazji wydania pierwszej części „Hectora Umbry” trochę stękałem, że nie poczekano i nie wydano wszystkiego za jednym razem. Blisko półtora roku później, Taurus ogłasza, że wyda zbiorczo pozostałe dwa tomy. Super.

* Marcin Surma ma bloga, na którego wrzuca swoje ilustracje, co powinno starczać za dostateczny powód do zainteresowania się niniejszym adresem. Myk polega jednak na tym, że jednym z tematów jego prac są portrety bohaterów z „Heroes of Might and Magic 2″. Czekam na Sandro.

* Ben „Yahtzee” Croshew znany jest powszechnie z dosyć bezkompromisowych w swoich rozrywkowości recenzji gier. Sam też tworzy gry. I napisał też książkę, którą we wrześniu wyda Dark Horse. „Mogworld” z opisu brzmi trochę jak „Świat Dysku”, z tą różnicą, że główny bohater jest wskrzeszonym przez nekromantę pechowym uczniem pewnej magicznej szkoły. Korzystając z okazji, obejrzyjcie jego recenzję „Duke Nukem Forever”. Tak.

* Wygląda na to, że niegdyś zapowiadany komiksowy projekt Jakuba Kiyuca, „Konstrukt”, wreszcie ujrzy światło papieru. W formie zeszytówek, za którymi tęsknota wiecznie żywa i tak dalej. W planach jest dziesięć numerów, czytelnik masowy i choć wszystko zapowiada się interesująco i na pewno kupię, to w masowość zbytnio nie wierzę.

* Ah, minimalistyczne plakaty z „Gwiezdnych Wojen”, czy kiedykolwiek się znudzicie?

* Ostatnio znowu chodzi za mną Jamie T, z tej okazji więc:

Lotnisko Schiphol

Zgodnie z informacjami udzielonymi mi przez obsługę lotniska udaję się do odpowiedniego punktu lotów tranzytowych i tam odbieram kolejną kartę pokładową. Niestety, do wylotu pozostało jeszcze 6 godzin. Schiphol to jednak zupełnie inne miejsce niż nasze rodzime Okęcie, więc samo „zwiedzenie” go zajmuje mi ok godzinę. Potem czas umila mi kanapka „z mięsem i boczkiem” oraz woda. Obok panowie jedzą sushi i ramen. Dla mnie jest za drogi (13 euro!!). Postanawiam się trochę pouczyć, bojąc się, ze moja znajomość Kanji jest niewystarczająca do przeżycia w szkole językowej (jak się potem okaże, mam w tym trochę racji). Niestety średnio mi idzie, i koniec końców czytam książkę, aż do momentu odprawy.

Lot JAL’em

Ponieważ zawsze myślałam, że samolot to po prostu samolot, zadziwia mnie elektronika zainstalowana w maszynie JAL’a. Fotele pierwszej klasy wyglądają odrobinę jak kokpity „Gundama”, a każdy pasażer ma przed sobą mini ekran z filmami, muzyką, mapą lotu, „live kamerą” oraz reklamami Expo w Szanghaju. Początkowo jednak wyświetlają się komunikaty bezpieczeństwa na temat tego co zrobić z maską tlenową oraz jak nie przeszkadzać innym pasażerom podczas lotu. Tych zresztą jest w samolocie dość mało, mogę zatem wygodnie położyć się na dwóch fotelach kiedy tylko przyjdzie mi na to ochota. Mój sąsiad nie ma podobnych zamiarów, raczej się nie odzywa i przez cały lot ogląda japońską telewizje na wspomnianym ekraniku. Ja również zaczynam eksplorować możliwości cudownego urządzenia. „Live kamera” nie zdaje się na wiele gdyż na zewnątrz jest już ciemno, ale playlista „New in J-pop” dostarcza mi dostatecznej na rozpoczęcie lotu rozrywki. Po starcie przeglądam też filmy. „Iron Man II”, „Starcie Tytanów”, „Jak wytresować smoka” i wiele innych, w co najmniej 4 wersjach językowych z japońskimi napisami. Wybieram „Jak wytresować smoka”, po japońsku. Na czas kolacji przerywam seans i przyglądam się stewardesom ubranym w eleganckie różowe fartuchy (noszą je tylko na czas podawania żywności). Mój posiłek to kawałki łososia oraz ryż. Miła odmiana po kanapce z boczkiem i mięsem. Na dobranoc staram się obejrzeć „Starcie Tytanów”, ale zasypiam po 10 minutach. Rano (a po Japońsku już w południe) przyklejam swój nos do okna próbując wychwycić pierwsze widoki Japonii. Zdjęcia nie wychodzą dobrze, ale udaje mi się zauważyć aż 4 pola golfowe.

Lotnisko Narita

Po przejściu długiego korytarza i oddania papierów tymczasowego pobytu wypełnionych w samolocie udaję się do hali bagażowej, gdzie witają mnie dwie Japonki z kartką, na której widnieje moje nazwisko. „Wiedziałam!” – to jedyne co mogę pomyśleć, kiedy panie z obsługi starają się wytłumaczyć co dokładnie stało się z moją walizką. Mieszając angielski z japońskim podaję dane i opisuję ładunek, a na koniec moja rozmówczyni mówi, że dobrze radze sobie z ich językiem. Już nie jestem na nikogo zła za zgubiony bagaż. Niestety muszę się jeszcze udać po numer PIR dla ubezpieczenia, znaleźć stację „Keisei Line” i zadzwonić do „host family”, czego zresztą nie udaje mi się uczynić, pomimo rzekomo działającego roamingu. Postanawiam zatem zwyczajnie kontynuować podróż. Cel – stacja „Minami-Urawa” w mieście Saitama.

Keisei Sky Liner oraz Seihin Tohoku Line

Japońskie pociągi nie spóźniają się, są szybkie i, co najważniejsze, klimatyzowane. Na zewnątrz temperatura sięga 33 stopni Celsjusza. Szczęśliwie, przewidując taką sytuacje nałożyłam rybaczki, a nie jeansy. Niestety sandały i wszystkie lekkie buty znajdują się wewnątrz walizki. Już czuję potrzebę zrobienia małych zakupów i postanawiam zakupić kroksy, o których wcześniej słyszałam, że są w Japonii popularne. Przesiadam się w Nippori i znalezienie odpowiedniego peronu sprawia mi trochę kłopotu – nie wiem gdzie dokładnie znajduje się „Minami Urawa”. Zasięgam rady u miejscowej ludności, która dwa razy wysyła mnie na sąsiedni peron i w końcu zapewnia, że następny pociąg dowiezie mnie do celu.

Saitama

Wychodząc ze stacji przeczuwam już nadchodzące drobne załamanie nerwowe – nie mam bagażu, nie mogę się do nikogo dodzwonić, a adres rodziny w Saitamie nie mówi mi absolutnie nic. Dlatego przy wyjściu zgadzam się otrzymać paczkę chusteczek wraz z reklamą i usadowiwszy się na ławce przy stacji zaczynam cicho szlochać próbując ponownie zadzwonić do mojej „rodziny zastępczej”. Oczywiście, zaznajomiona z zasadami japońskiej etykiety nie wydmuchuję nosa publicznie, a jedynie lekko ocieram go kantem chusteczki. Wreszcie udaje mi się połączyć z wybranym numerem. Słyszę w słuchawce łagodne „moshi, moshi?” i przedstawiam się, oraz staram się wytłumaczyć gdzie dokładnie jestem. Głos w słuchawce oznajmia, że zaraz przybędzie i żebym jeszcze chwile zaczekała. Ok 10 minut później przed moim obliczem staje 38-letnia japonka z 4-letnia dziewczynką uwieszoną na jej ręce. To Rie-mama i Yuko, członkinie mojej „host family” składającej się jeszcze z ojca Shinnichiro oraz 8-latka o imieniu Kai. Staram się wytłumaczyć brak walizki („rosuto baggu”) i szczęśliwie Rie-mama mnie rozumie. Przed dojechaniem do domu udajemy się do supermarketu gdzie zakupuje kroksy i parę innych niezbędnych rzeczy. Yuko trochę się mnie boi, ale szybko przełamuje lody rozmową o pokemonach, za którymi dziewczynka przepada.

Dom

Dom jest dwupiętrowy i przytulny, a obiad smaczny i sycący. Bawię się trochę z Yuko, rozmawiam z Rie-mamą oraz rozpakowuje skromny plecak. Mój pokój to chyba najbardziej typowo japońskie pomieszczenie w domu (nie licząc łazienki). Jako jedyne wyłożone jest tatami i posiada przesuwane drzwi. Koło 11 w nocy z pracy wraca Shinichiro. Jest wesoły, i choć nie mówi po angielsku stara się wrzucać zagraniczne słowa do rozmowy abym lepiej rozumiała kwestie biletów pociągowych i karty SUICA. Jutro idzie wraz z kolegami z pracy na golfa. Ja natomiast w końcu idę spać.

Piosenka zasłyszana w samolocie:

* „Zombies ate my baby” to całkiem sympatyczny komiks internetowy Błażeja Kurowskiego o młodych kobietach radzących sobie z nieumarłymi mężczyznami. Historia toczy się swoim nieśpiesznym tempem, gdy wtem! okazuje się, że powstaje iphonopadowa gra na podstawie ZAMB. Może na zwiastunie nie prezentuje się specjalnie zachwycająco, ale fakt istnienia należy odnotować.

* Kilka fajnych alternatywnych plakatów filmowych, zwłaszcza ten to „Let the right one in”.

* Z kim randkować, a z kim nie? Pytanie odwieczne i wiecznie aktualne, całe szczęście internet przynosi następującą rozpiskę. Teraz wszystko jest jasne i proste, niczym relacje damsko-męskie.

* Co prawda to tylko projekt, ale pomysł na słupy wysokiego napięcia w kształcie wielkich ludzki postaci jest super. Nawet bardziej, niż Pizza Burger, który wywołuje dreszcze przerażenia.

* Pod linkiem znajdziecie pierwszą część jednego z najśmieszniejszych meczy „StarCrafta 2″ jakie ostatnio oglądałem. Nie wiem co bardziej mnie bawi – to co dzieje się na ekranie, czy hermetyczność żartu. Tak czy siak, polecam.

Ten drugi:
Ø Jeśli ktoś z Was chciałby sobie urządzić seans filmowy z kluczem, to polecam ciekawe zestawienie filmów (ok, książki też są) dotyczących zagłady ludzkości. Niekompletne, nie do końca na serio, ale parę ciekawostek można wyłowić.

Ø Joss Whedon, zwany też „Bogiem” albo „Tym, co mu jeden serial wyszedł”, rozgadał się o filmowych „Avengers”. Co daje nadzieję, że wyjdą lepiej, niż „Fantastyczna Czwórka”. Chyba ciężko jest zrobić coś gorzej.

Ø Przeglądając ostatnio „ulubione” na YouTube zorientowałem się, że chyba nigdy nie dałem tu tego starego jak internet wideo. Fani Danziga docenią dowcip. A jak nie, to może chociaż wszechobecne krągłości Shakiry.

Ø It’s a bird! It’s a plane! It’s sweet! Dosłownie i w przenośni – aż szkoda jeść.

Ø Nie mając pomysłu na zajawkę rapowego kawałka o Facebooku, pozostawiam ocenę Wam.

Ø Ok, stało się, urzeczywistniła się kolejna wizja twórców popkultury. Pewna rodzina zbudowała podwodny pokój pod jeziorem Nevada. Dobrze, że nie nazwali go Rapture, to byłoby za duże drgnięcie mocy.

Ø Co tydzień przeglądam newsletter od Instructables, zastanawiając się, czy kiedyś znajdę odrobinę czasu na zrealizowanie któregoś z ich projektów. Może ktoś ma go więcej i porwie się na steampunkowe gogle? Dwie pary poproszę.

Ø Moja miłość i zainteresowanie tabletami nie słabnie, chociaż pozostaje platoniczna, bo iPad nie okazał się odpowiednim kandydatem. Jeśli ktoś, podobnie jak ja, nadal szuka swojego ideału, to polecam przyjrzenie się bliżej Adamowi, z jego ekranem Pixel QI i chipsetem NVidii na pokładzie. Wspominam o tym, bo wreszcie pojawiły się konkrety dotyczące daty wypuszczenia na rynek i ceny. Fakt, że Adam był ciut atrakcyjniejszy, gdy miał jeszcze działać na Androidzie, ale skoro twórcy postawili na własny system operacyjny, to życzę powodzenia. Szukają programistów aplikacji, anyone?

Ø Którejś niedzieli ośmieliłem się powątpiewać, że ktokolwiek sprowadzi serialowe „Zywe Trupy” do Polski. A tu, proszę, niespodzianka…

Ø W tym samym serwisie mój wzrok prześlizgnął się po newsie o tym, że Brad Pitt zagra w ekranizacji „Red Dead Redemption”. Kto wpadł na to, by to ekranizować? No i jeszcze po tym, że Sir Sean Connery przechodzi na emeryturę, co budzi mój prawdziwy żal.

Ø Co się dzieje, fanowska parodia „Gwiezdnych Wojen” zdobywa nagrodę Emmy!

W dziale muzycznym „Round the moon” zespołu Summercamp, na który natrafiłem dzięki poniższemu fanowskiemu teledyskowi. Kadry pochodzą ze szwedzkiego filmu pt. „En kärlekshistoria”. Jeżeli uroda Ann-Sofie Kylin przykuła Waszą uwagę i czujecie się dziwni z faktem, że patrzycie na piętnastolatkę, to dla równowagi możecie sprawdzić, jak wygląda teraz.

* Najważniejszy nius tego weekendu: lato nadal śmierdzi, serio, weź się w garść lato.

* Szok i niedowierzanie, będzie kolejny zeszyt z przygodami Wilqa. Ma już nawet okładkę.

* Będzie też trzeci tom świetnego „Torpedo”. Są już nawet przykładowe plansze, pełne czerni, bieli, pistoletów i kobiecych piersi.

* Biżuteria w kształcie papuzich flaków. Cóż dodać.

* Pamiętacie na pewno „Canabalt”, świetną flashówkę, która przebojem podbiła serca graczy w zeszłym roku. Jeśli jesteście ciekawi, kto stoi za jej powstaniem, obejrzyjcie poniższy materiał.

* Tymczasem Hobbiton został ostatecznie podbity przez owce.

* Tron dla rowerzystów, czyli opony z wmontowanymi ledowymi lampkami. Na zdjęciach wygląda to lepiej niż na trójwymiarowej prezentacji.

* Bardzo trójkątny film animowany. Warto abyście przeznaczyli kilka minut na jego obejrzenie.

* A i jeszcze zabawna reklama „Expendables”. To jest „Niezniszczalnych”. Chryste.

* Cock Sparrer to jeden z tych punkowych klasyków których prawie, że nie znam, bo słuchałem innych punkowych klasyków. Naukę zawsze dobrze jest więc zacząć od coverów, choćby tych w wykonaniu Cunt Sparrer. Widzicie pewną prawidłowość.

* Pod koniec września nakładem Mroja Press ukaże się druga część „RG”, opowiadającego o znojach i trudach pracy we francuskiej policji. Pierwsza część była świetna, więc jeśli nie czytaliście, to nadróbcie zaległości.

* We wrześniu ukaże się też czwarty, ostatni tom „Loveless”, czyli tak naprawdę druga połowa tomu trzeciego, który został rozbity po to Polska właśnie. Blackwater, zawsze jest jakieś Blackwater.

* Zawsze chciałaś/eś rysować komiksy, ale nie wiedziałaś/eś jak? Teraz, dzięki Internetowemu Poradnikowi Komiksowemu już wiesz. Albo kiedyś się dowiesz, jeśli tylko pojawi się większa ilość materiałów.

* Z kolei na The Comic Roids Project poczytacie wywiady z różnej maści komiksowymi ludźmi. Na razie jest dostępna krótka rozmowa z Tonym Sandovalem.

* Niesamowite, ale w tym roku nie trzeba będzie się wstydzić komiksu wydanego z okazji darmowego dnia komiksu. Będzie to dobrze znany „Samolot”, który za darmo możecie przeczytać już teraz. Po polsku lub angielsku.

* Przy całym zamieszaniu wokół kolejnych zwiastunów „Marvel vs Capcom 3″, gry, która jak cała reszta bijatyk niewiele mnie obchodzi, warto zatrzymać się nad długaśnym obrazkiem mieszającym postacie z uniwersum Marvela z Megamanem. Te sprite’y nigdy się nie zestarzeją.

* Link z cyklu „tak, widzieliście to, ale pewnie nie dość wiele razy”: najnowsze gry po postarzającej kuracji.

* „Tower of Heaven”, którego mogliście kiedyś nie chcieć ściągnąć, zostało udostępnione we flashowej wersji. Uwaga, wysokie stężenie frustrującego skakania.

* W ramach obowiązkowego gwiezdnowojennego linka, zestawienie wszystkich wypowiedzianych przez Chewbaccę kwestii w „Nowej nadziei”.

* Już chyba kiedyś dawałem tutaj ten kawałek, ale nie szkodzi:

Ø Rasterbator ma nie tylko fajną nazwę, Rasterbator może powiększyć i zrasteryzować zdjęcie, by dało się je powiesić na ścianie. Jak to dokładnie działa wyjaśnia ochotniczka z serwisu Sucide Girls. A jak już na nim będziecie, zwróćcie uwagę na widget po prawej stronie: „COMICS WE HEART”.

Ø Gwiezdnowowojenny toster, który przeciągnie wasze grzanki na ciemną stronę mocy już widzieliście na Motywie. Idąc tym tropem – można całą kuchnię wyposażyć w odpowiednie gadżety.

Ø „Starcraft” inspirował, „Starcraft II” inspiruje podwójnie – a twórca tego wideo miał dużo wolnego czasu i klocków Lego.

Ø Dałbym głowę, że Remi Gaillard już kiedyś gościł na Motywie. Ale może widziałem go gdzie indziej – jeden z jego filmów ma ponad 14 milionów wyświetleń, więc to całkiem możliwe. Remi lubi przebierać się za Pac-Mana i jeździć gokartem w stroju hydraulika. Uważajcie na niego, jak będziecie w Paryżu.

Ø A przy okazji oglądania wyczynów Remiego trafiłem na ciekawy film – „Mario: Game over”. Mario, prawdziwe życie, tytuł mówi wszystko. A obejrzeć i tak warto.

Ø Odrobina sztuki ulicznej, która sprawi, że z lekką obawą przejdziecie chodnikiem.

Ø „10 powodów, by nie grać w Starcrafta II” wrzucam tylko jako zbędną ciekawostkę, którą i tak pominiecie. I ciekaw jestem reakcji Konrada.

Ø Pojawiły się dwa trailery Thora – filmu i gry. Ten pierwszy już zniknął z sieci – ciekawe czy ma to coś wspólnego z faktem, że był kiepski i wiał plastikiem, niczym „Xena” na Polsacie. Ten drugi jest gorszy od pierwszego. Gra na razie nie wygląda, ale obawiam się „Iron Mana 2″ z podmienionym bohaterem – w dodatku „Thora” robi to samo studio. Odynie, pomiłuj!

Ø Z kolei czterominutowy zwiastun serialu „Żywe Trupy” (tak sobie beztrosko tłumaczę, jakby ktoś miał zamiar to sprowadzić do Polski), to pełen wypas i zombie. Chociaż to wersja nagrywana iPhonem spod pachy przez szczelinę w koszulce.

Ø Haku podesłał mi zaskakującą wieść – na YouTube można grać w węża. Faktycznie.

Ø Jon Lajoie chyba wie, dlaczego ostatnio mało piszemy na Motywie. Jak tylko zamówimy sobie jego produkt, powinno nam się poprawić.

Tym razem w Niedzieli same zwiastuny m. in.: adaptacji komiksu, nowego potworzastego filmu, długo oczekiwanej gry, a także fałszywy zwiastun filmu sprzed lat. Zzzzz

Więc w Stanach trwa komiksowe święto zwane San Diego Comic Con i z całej masy różnej maści informacji i materiałów najbardziej interesuje mnie oczywiście zwiastun serialowych „Żywych trupów”. Nagrany w beznadziejnej jakości, ale co tam. Już od pierwszych scen widać, że wprowadzono nieco zmian w porównaniu z komiksem. Andrew Lincolna znałem dotychczas jedynie z „To właśnie miłość”, ale kto wie, może się sprawdzi w roli Ricka.

Ręka do góry kto korzysta z YouTube’a tak, jak kiedyś korzystało się z Last.fm – jako losowego źródła kawałków do słuchania. Mi się to zdarza, dlatego pomysł na YouTube Radio wydał mi się super. Niestety okazało się, że jest czymś zupełnie innym. Ale nadal działa.

Kosmici! Meksyk! Maski gazowe! Postapo! Do wyboru, do koloru, czyli zwiastun filmu o wszystko mówiącym tytule „Monsters”.

Dobra, kolejny zwiastun. Tym razem do „Lśnienia” z wykorzystaniem przeróbki „Creep” Radiohead, którą można było usłyszeć w zwiastunie „The Social Network”.

No dobra, ale ten będzie już ostatni, bo być w tym tygodniu musi: ten najnowszy reklamujący „Starcraft 2″. Premiera w tym tygodniu, aż trudno uwierzyć. Jak wszystko dobrze pójdzie, to w przeciągu miesiąca dowiem się, czy Raynor wreszcie pocałuje Kerrigan. I tylko trochę żal, że to gra strategiczna, no nie?

Pozostając jednak w temacie filmów, Brad Pitt ma wystąpić w ekranizacji „World War Z” Maxa Brooksa, a sama ekranizacja miotana jest od jednego scenarzysty do drugiego i być może trafi do kin w 2012. Pitt zagra zombie ginące w pierwszej scenie. Albo to widoczne na drugim planie w trzecim.

W kąciku muzycznym zaś londyńskie Hang The Bastard, którego miałem okazję posłuchać w zeszłym tygodniu na festiwalu w Piasecznie i byli świetni. Dum dum duuu duuum duu duududum duuum.

A i w tym tygodniu mógł polecieć tylko ten filmik:

Dotychczas znałem Zygmunta Miłoszewskiego, jako „tego piszącego felietony o grach pisarza” i bliższej styczności z jego twórczością nie miałem. Z felietonami zazwyczaj się zgadzałem, jednakże po przeczytaniu „Uwikłania” kompletnie zapomniałem, że kiedykolwiek je napisał.

„Uwikłanie” to wydany w 2007 roku kryminał opowiadający o prowadzonym przez Teodora Szackiego, prokuratora, śledztwie w sprawie morderstwa, które jest oczywiście tajemnicze. Intryga poprowadzona jest sprawnie, wątki się mieszają, prowadząc wręcz do spiskowych teorii dziejów, ale nie to jest tutaj głównym daniem.

Bardziej niż losy śledztwa wciągnął mnie przeżywany przez Szackiego kryzys wieku średniego. W małżeństwo wkradła się nuda i rutyna, seks zszedł na plan dalszy, praca niewdzięczna i jakoś tak mało satysfakcji w życiu. Na horyzoncie pojawia się więc młoda dziennikarka i to co mnie najbardziej trzymało w napięciu to dalsze losy tego romansu. Czy Szacki da się ponieść hormonom czy jednak weźmie się w garść? Zabójstwo w kryminale zawsze znajdzie swoje rozwiązanie, ale problemy sercowe bohatera już niekoniecznie.

Miłoszewski odwalił też kupę roboty, aby jak najbardziej osadzić akcję książki w warszawskiej rzeczywistości – konkretnie tej z 2005 roku. Knajpy, ulice, sklepy – nie wiem jaką to ma wartość dla osoby nieznającej stolicy, ale dla mnie obraz miasta był bardzo żywy i wiarygodny. Jednocześnie da się w „Uwikłaniu” wyczuć lekką nutkę szyderstwa wymierzonego w osoby, które do Warszawy dopiero co przyjechały. Być może jestem przewrażliwiony – w moim najbliższym otoczeniu, poza rodziną, są jedynie dwie osoby, które się w stolicy urodziły i wychowały i jakoś nie przywiązuje do tego większej wagi.

Oprócz geografii Miłoszewski zadbał również o odpowiednie tło czasowe – zabawnie czyta się nieistotne już relacje z kampanii wyborczej, namysłów Cimoszewicza, pomysłów Lecha Kaczyńskiego za czasów jego rządów w stołecznym ratuszu, wybryków Młodzieży Wszechpolskiej. Niby minęło raptem pięć lat, a brzmi to jak strasznie odległe echo, co dobrze pokazuje, jak nieistotne to wszystko wówczas było.

Jest też wreszcie „Uwikłanie” pierwszą książką jaką przeczytałem w życiu, w której tyle było nawiązań do świata gier. Szacki rozmawia z synem ofiary o „Call of Duty”, odmóżdża się wieczorami grając w „Far Cry”, a w Empiku na Nowym Świecie widzi reklamy najnowszej, trzeciej części „Splinter Cell: Chaos Theory”. Zazwyczaj z nawiązaniami do gier spotykam się w odpowiednich komiksach internetowych czy serialach. A tu proszę, równorzędne medium przewijające się przez drugi plan.

W zeszłym roku „Uwikłanie” zostało wydane w letniej serii budżetowo wydanych kryminałów, polecanych przez „Politykę”, z tego też względu jest do dostania na Allegro w śmiesznych cenach. Jak nie intrygą kryminalną, to wciągnie Was wątkiem obyczajowym. Możecie też traktować ją jak przewodnik po Warszawie.

Zakończył się pierwszy rozdział „Scientia Occulta” Łukasza Okólskiego i Roberta Sienickiego. Przy tej okazji autorzy zapowiedzieli, że ich dotychczas znany z internetu komiksu pojawi się również na papierze nakładem Mroja Press. Gdzieś w 2011 roku.

Orange Warsaw Festival nie ma jakiejś specjalnie długiej tradycji, ale podobało mi się, że była w Warszawie darmowa impreza, na której mogłem sobie posłuchać Crystal Method, NERD czy Calvina Harrisa. Po prostu się przejść i zobaczyć. Teraz sponsorem jednak nie jest już miasto, a TVN, więc impreza musi na siebie zarabiać. Ktoś chętny na zapłacenie 900 złotych za miejsce w sektorze VIP aby obejrzeć Agnieszkę Chylińską i Edytę Bartosiewicz? Normalny karnet za dwa dni to 120 złotych, czyli niby nadal taniej niż podobne imprezy, ale… patrz zdanie poprzednie.

Chcecie sprawdzić swoją wiedzę z growych ścieżek dźwiękowych? Możecie to zrobić tutaj. Trudnawe, wszystko brzmi jak Final Fantasy.

Niesamowite, ale „Nine Planets Without Intelligent Life” doczekało się nowego odcinka. Co następne, tekst na Motywie nie będący zbiorem linków? Strach pomyśleć.

Z cyklu „widzieliście to dwa lata temu, ale już zapomnieliście”: płatna ławka.

Czyli film „Sharktopus” istnieje naprawdę? Nawet jeśli nie, to ma fajny zwiastun z udziałem Erica Robertsa. I piosenką przewodnią.

I jeszcze, jak zwykle bezbłędni Improv Everywhere z ich gwiezdnowojennym metrem.

A i najbardziej oczywista rzecz, jaką trzeba było zrobić, czyli mash-up Bale’a z Gibsonem.

Dzisiaj mocno nprowy „Home” od Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, o którym przypomniałem sobie przy okazji świetnego zwiastunu fikcyjnej ekranizacji „God of War”.

Dotychczas na mojej liście środków do walki z upałem wysokie miejsce zajmowało „Whiteout”, to komiksowe oczywiście. Rok temu na kiermaszu książek zapakowałem cały plecak różnymi pulpowymi kryminałami z PRL-u, wśród których trafiła się także wydana już w 1990 „Stacja arktyczna Zebra” Alistaira MacLeana. Mając przed sobą kilka godzin jazdy pociągiem wygrzebałem ją teraz z dna regału i okazało się, nic tak dobrze nie chłodzi, jak klasyka.

„Zebra” mrozi na dwa sposoby. Po pierwsze, jest pełna scen rozgrywających się podczas nocy polarnej. Burza śnieżna, odmrożenia, złamania, ślizganie się po lodzie. Żywioł jest bezlitosny i przerażający, taki jak potem będzie w „Whiteout”. Po drugie, akcja toczy się także na pokładzie atomowej łodzi podwodnej, a mało jest bardziej przerażających miejsc na Ziemi niż pokłady łodzi podwodncych. Na dodatek tych płynących przez morze arktyczne i nie mogących znaleźć miejsca, aby wynurzyć się na powierzchnię – wiadomo, lód. Lód jest zimny.

Przy tym, „Zebra” jest po prostu świetnym kryminałem, z rodzaju tych, który do końca nie zdradza, kto zabił i trudno jest się domyśleć w trakcie. To miła odmiana po kilku ostatnich książkach z lat 90. które miałem okazję czytać. Już nie pamiętam, czy ekranizacja jest równie dobra, oglądałem ją jeszcze w zeszłym wieku.

Jak zawsze podczas lektury starszych książek, najbardziej cieszą mnie różne szczegóły. W 1990 tłumacz nie wiedział jak przetłumaczyć „french fries” inaczej niż „frytki po francusku”, a wszyscy bohaterowie są wobec siebie bardzo grzeczni i nie przeklinają, jak to marynarze na atomowej łodzi podwodnej.

„Zebrę” wydał w 1990 Amber, wcześniej wydanie książki raczej nie wchodziło w grę. Napisana w trakcie Kryzysu Kubańskiego opowiada o szpiegowskich zmaganiach Anglosasów z Sowietami. Przez aferę przemyka nawet polski samolot wykorzystany do przemytu pewnej ważnej rzeczy.

Tak czy siak, chłodzi znakomicie. Za tydzień robię sobie maraton wszystkich filmów animowanych z pingwinami w roli głównej. Albo i nie.