MotywDrogi Magazyn Internetowy

Więc dopiero kilka dni temu dowiedziałem się o istnieniu Lany Del Rey. Dowiedziałem się z obrazka na głównej stronie Gazety, co dobrze pokazuje, jak bardzo jestem uodporniony na smutne piosenki śpiewane przez smutne dziewczyny.

I tak sobie oglądam teledysk do „Video Games”, o ten:

(nadal nie jestem w stanie wytrwać do końca kawałka)

I myślę sobie, wow, klip wprowadza w eter równie duży zamęt co bawienie się w mgliste retro przy pomocy Instagramu. Jeśli jakimś cudem nie wiecie, Instagram to aplikacja, która zamienia Wasze kiepskie, wykonane smartfonem zdjęcia, na nieco bardziej zjadliwe. A przynajmniej o wiele bardziej pretensjonalne. Clue jest takie, że robimy zdjęcie laptopa, a skrypt symyluje, że zostało wykonane w latach 70. I weź się teraz zastanawiaj, czy w 40 lat temu były takie laptopy. Ja wiem, Ty to wiesz, Wy wiecie, a biedny badacz za pół wieku będzie musiał robić dodatkową specjalizację aby to ogarnąć.

Bardzo lubię demokratyczność Instagramu. Dzięki niemu każdy może robić przaśne zdjęcia i puszczać je w sieć. Na dodatek efekt końcowy jest prezentowany na bardzo ładnej, nastrojowej stronie internetowej. Bardzo zgrabny, estetyczny mikroblog. Na dodatek czasami ludzie publikują tam rzeczywiście fajne zdjęcia.

Na zapomnianej przez piękno i usability ziemi jaką jest Android, z którego na co dzień korzystam, za Instagram robi Picplz, ale jeśli zobaczycie na stronę danego zdjęcia zobaczycie, że robi to źle.

I patrzę na „Video Games” i myślę sobie: wow, nie mam kompletnie pojęcia, z jakiej epoki pochodzą dane materiały. Autorzy klipu, podobno sama wokalistka, wymieszali różne archiwalne zdjęcia z nowymi po liftingu i powstał jeden, spójny blob pt. „uuuuuuuu jesteeeeem taaaakaaa smutnaaaa i pooodobna do Pam z True Blood”.

Bo i sama Del Rey jest jak przeciągnięta przez Instagramowe filtry, nie wiesz skąd, a raczej z kiedy, pochodzi.