Z radością zauważam, że telewizja Polsat stara się wypełnić lukę w realizowaniu misji, czego zdecydowanie unika TVP. Miło popatrzeć, że w Wigilię serwuje swoim widzom film poruszający ważne problemy społeczne.

Już od pierwszych scen można zaobserwować celnie sportretowane problemy, przyczyniające się do niszczenia podstawowej komórki społeczeństwa. Film doskonale pokazuje kłopoty z wychowaniem, na jakie natykają się rodzice w wielodzietnej rodzinie. Dodatkowo bohaterowie filmu hołdują konsumpcyjnemu stylowi życia, co sprawia, że ich sposób spędzania świąt daleki jest od ideału. Nic więc dziwnego, że szał przygotowań do wyjazdu do Paryża przesłania im świat w takim stopniu, iż zapominają zabrać ze sobą najmłodszego syna.

Warto zadać sobie pytanie, jakimi wartościami może być przesiąknięte dziecko wychowywane w takiej rodzinie. Chłopiec nie wydaje się w ogóle strapiony stratą rodziny – wszak wcześniej wyraził zdecydowane życzenie, by domownicy dali mu w końcu spokój i, nomen omen, zniknęli z jego życia. W dodatku jest święcie przekonany, że to właśnie głośne wypowiedzenie życzenia spowodowało jego spełnienie. Widać tu szkodliwy wpływ książek fantasy i bajek Disneya, gdzie pełno jest magicznych klątw i zaklęć. Infantylne zachowanie chłopca pokazuje, jak bardzo jest zmanipulowany przez prawdopodobnie nadużywane przez niego media. Pierwsze, co robi po wyjeździe rodziców, to sięgnięcie po zakazane filmy, pornografię i niezdrowe jedzenie. Łamanie reguł sprawia mu przyjemność, choć doskonale odróżnia dobro od zła.

Można też u chłopca zaobserwować typowy dla współczesnej młodzieży problem z postrzeganiem rzeczywistości. Fikcja z brutalnych filmów miesza mu się z realnością – podejrzewa niegroźnego starszego sąsiada o masowe morderstwa. Ofiarami chłopca stają się także elektryk i hydraulik. Ci dwaj mężczyźni, prawdopodobnie pozbawieni własnych rodzin, decydują się w czynie społecznym sprawdzać działanie automatycznych włączników światła oraz szczelność zaworów wody w opuszczonych na święta domach. Niestety, przez brak odpowiednich umiejętności zdarza im się dokonywać pewnych szkód. Jednakże można im to wybaczyć, widząc pasję z jaką wykonują swoją pracę. Być może wywodzą się z rodzin podobnych do tej chłopca i nigdy nie było im dane wychowywać się w spokojnych warunkach, nabyć odpowiedniego wykształcenia i przeżyć prawdziwych świąt. Wystarczy spojrzeć na radość, jaką sprawia im choćby chwilowa zabawa prezentami spod choinek w odwiedzanych domach.

Makabryczny plan.

Chłopiec jest jednak opanowany przez wizje z filmów akcji i gier wideo – dwaj mężczyźni jawią mu się jako bezwzględni bandyci. Przygotowuje więc serię pułapek, wzorowaną zapewne na okrutnych poczynaniach postaci z komputerowego ekranu. Patrząc na ranionych na wymyślne sposoby mężczyzn, łatwo zrozumieć, jak bardzo zbłądzić może dziecko pozbawione ciepła rodzinnego, wychowujące się w atmosferze agresywnej rywalizacji z rodzeństwem. Przemoc sprawia chłopcu wyraźną satysfakcję, policję zaś wzywa dopiero, gdy nasyci swe sadystyczne instynkty. Jego zaciętości nie zmniejsza nawet odkrycie, że mylił się w swej ocenie co do sąsiada – zwycięża wpojona przez media czarno-biała wizja świata i chęć pokonania „wroga”.

Zadziwia także bierność rodziców, którzy orientują się w swym niedopatrzeniu. Ojciec pozostaje w Paryżu z rodziną, spokojnie czekając na samolot. Matka zaś, pod pretekstem szybszego dotarcia do syna, wypuszcza się w podróż z przypadkowo poznanymi wędrownymi muzykami. Ten tak zwany zespół to grupa uciekinierów od odpowiedzialności i życia rodzinnego – jedenastomiesięczne tournée po całych Stanach i zapominanie imion własnych dzieci nie wymaga chyba komentarza. Ciekawostką istotną dla polskich widzów może być fakt, że zespół trudni się graniem polki, a ich lider ma swojsko brzmiące nazwisko. Zachodzi podejrzenie, że nasz rodak został sportretowany jako nieodpowiedzialny hulaka o nalanej twarzy, z kuflem piwa na kurtce. W efekcie podejrzanej eskapady podróżująca z zespołem matka dociera do syna tylko na chwilę wcześniej niż wracająca samolotem rodzina. Finał filmu jest na szczęście wychowawczy – początkowa radość z powrotu zostaje przysłonięta przez wizję słusznej kary za zdemolowanie domostwa. Żal tylko niesłusznie aresztowanych mężczyzn.

Tak kończą dzieci, które niewłaściwie spędzają święta.

Cieszy mnie, że Polsat wyemitował „Kevina samego w domu” właśnie 24 grudnia wieczorem. Dzięki temu film mógł być doskonałym kontrastem dla rodzin zasiadających w tym czasie przy rodzinnym stole. Na pewno wielu widzów zrozumiało przekaz i niezwłocznie wyłączyło telewizory. Rodzicom polecam jednak jego obejrzenie – jako antywzór, od którego trzymać należy się z daleka. A zwłaszcza z daleka trzymać należy dzieci, gdyż efekty obejrzenia tego filmu, choćby jeden raz, mogą być fatalne.

Na szczęście telewizja czuje swoją misję i regularnie przypomina nam tą produkcją, co jest w rodzinnych świętach najważniejsze. Mam szczerą nadzieję, że za rok Polsat również podejmie się tego trudu i w kontraście dla głupawych komedii rodzinnych i romantycznych zaprezentuje „Kevina samego w domu” – film ważny i ponadczasowy.

Tym, którzy dotychczas się z nim nie zapoznali, polecam drugą część – dziś o 19:30, na tym samym kanale. Porusza bardzo podobną problematykę, lecz dodaje do tego portret jednostki zagubionej we współczesnej industrialnej i zdehumanizowanej przestrzeni wielkiego miasta.