Olga Wróbel i Daniel Chmielewski to niezwykła para. Oboje rysują, zajmują się liternictwem – młodzi, wysportowani, piękni. Wybory komiksowej pary roku wygraliby w przedbiegach, z łatwością wyprzedzając o długość pleców konia mnie i Konrada. W ramach MPK przygotowali prawdziwie rozmaszyste double-feature-love-foto-story, które autentycznie zwala z nóg. Nawet konia. Zapraszam. (Ł.)

Pisze Daniel: Gdy miałem około osiemnastu lat i nic nie wiedziałem o tym, jak wygląda warsztat innych komiksiarzy, poszedłem na spotkanie z Grzegorzem Rosińskim z nadzieją, że od niego usłyszę kilka rad dotyczących pracy w moim wymarzonym zawodzie. Jednak na być może naiwnie sformułowane pytanie – „Jak wygląda dzień komiksiarza?” – usłyszałem odpowiedź, że pytanie to jest głupie, po czym mistrz odwrócił się do mnie plecami, by słuchać pytań inteligentniejszych, typu – „Jaki jest ulubiony kolor Aricii?”.

Scena ta jak drzazga została mi pod skórą po dziś dzień. Dlatego też dzięki zacnej inicjatywie Motywu Drogi, wraz z moją towarzyszką, Olgą Wróbel, postaramy się uchronić kolejnych nastolatków przed podobnymi upokorzeniami. Na podstawie powstawania konkretnej pracy przedstawimy nasz dzień (zawodowy) i związane z nim aspekty techniczne.

Pisze Olga: Praca przy tak ogromnym biurku, w dodatku profesjonalnie oświetlonym, jest dla mnie nowością, która pojawiła się razem z Danielem. Wcześniej rysowałam na stole służącym absolutnie do wszystkiego i uważałam, że lampki są dla frajerów.

Daniel: Kiedy zobaczyłem warunki, w jakich Olga pracuje, np. mając okno po prawej stronie, co powodowało, że światło słoneczne rzucało cień jej ręki na papier, byłem oburzony. Komiksiarz to nie człowiek uprawiający parkour, któremu kolana siądą po pięciu latach. Dobre oświetlenie, wygodne biurko, na którym można wszystko rozłożyć, komputer z muzyką i przybory plastyczne pod ręką, to podstawa, by móc pracować do późnej starości. Podczas zakupów w naszym ukochanym szwedzkim sklepie trafiliśmy dodatkowo na energooszczędne żarówki. Wyglądają jak normalne żarówki, ale te które kupiliśmy, pięćdziesięciotrzywatowe, świecą jak siedemdziesięciopięciowatówki, zużywając mniej energii, a dając lepsze światło. Dziękujemy, nasz ukochany proekologiczny szwedzki sklepie!

Olga: Pod biurkiem trzymamy psa. Służy do ogrzewania stóp i wydawania niepokojących odgłosów.

Daniel: Pilnuje też teczek, w których trzymamy całe nasze archiwum, jak i duże arkusze kartonu akwarelowego, na którym rysuje Olga. Ja zadowalam się zazwyczaj najtańszymi kartkami A4 do drukarki, kupowanymi w ryzach w którymś z francuskich molochów. Jest to jednak papier wątpliwej jakości i o rozmiarze zostawiającym małe pole do popisu dla gestu, dlatego droga, jaką obrała Olga, jest słuszniejsza.

Olga: Szuflady podzielone są sprawiedliwie, dwie należą do mnie, dwie do Daniela, w piątej trzymamy kolekcję dziwnego papieru.

Stylowe kubeczki na przybory z Ikei, kolejna nowa jakość w moim życiu. Przyznaję, że poprzedni system trzymania wszystkiego wymieszanego w szklance nie sprawdzał się znowu tak dobrze i do tej pory czuję ból dłoni ponakłuwanej stalówkami.

Daniel: Lightboard. Żyjąc zgodnie z pankowym etosem Do It Yourself, walczymy z systemem poprzez tworzenie substytutów drogich sprzętów, które produkuje Machina, chcąca uzależnić nas od Babilonu. Jednym z najważniejszych moich wynalazków, służącym mi od prawie dekady, jest lightboard złożony z dwóch krzeseł, szklanej półki wyciągniętej z lodówki i lampki biurowej. Minus jest taki, że po kilkunastu minutach nagrzane szkło zaczyna parzyć w palce, choć rysując na brzegach kręgu światła, można sobie z tą przeszkodą poradzić. Za to kalkuje się idealnie, jak by się pracowało na przezroczach.

Olga: Udaję, że słucham z zainteresowaniem i pogodą tego, co mówi Daniel, a w rzeczywistości myślę o tym, co ugotować na obiad, ponieważ i tak wiem wszystko najlepiej i zrobię to po swojemu.

Daniel: Olga słucha mnie z zainteresowaniem, gdy serwuję jej kolejny nieznośny monolog o tym, że praca plastyka zazwyczaj spełza na projektach nieskończonych, szkicach ćwiczeniowych i nieefektywnych burzach mózgu. Jeśli 90% tego, co się robi plastycznie, trafia do sieci lub publikacji zamiast do szuflady, pewnie jest się kolejną osobą zalewającą świat chłamem. Rysunek, nad którym siedzimy na zdjęciu, tworzyliśmy przez dwa tygodnie, po czym ostatecznie w dalszej części prezentacji postanowiliśmy zrobić coś zupełnie innego, lepszego.

Jako że praca nad własnymi pomysłami i stylem rysunkowym wymaga zbyt wiele wysiłku, wolę kraść od innych. Nazywam to parafrazowaniem lub, kiedy kradzież jest zbyt oczywista – cytowaniem. W ramach rysunku, jaki wykonaliśmy dla Motywu Drogi, postanowiłem „zacytować” obraz Granta Wooda, „American Gothic”.

Olga: Sprytne dobranie parametrów papier-ołówek-gumka jest dla mnie kluczowe. Zbyt miękki ołówek zostawi zabrudzenia na papierze, zbyt twardy – wyżłobienia, zbyt mocne tarcie zniszczy fakturę i farba będzie głupio wsiąkać. Obecny ołówek automatyczny Pentela 0.5 pozyskałam od siostry i bardzo mi z nim dobrze. Gumka należy do Daniela i nic o niej nie wiem.

Daniel: Też nic nie wiem o swojej gumce poza tym, że jest biała. Jako przedstawiciel rasy aryjskiej uważam, że tylko białe gumki spełniają swoją funkcję. Co prawda używam czarnych cienkopisów (Unipin Fine Line .01 i .05), ale rysuję na białym papierze. Korzystam też z czarnego markera firmy Granit, bo jest produkcji polskiej, czyli jest dobry.

Olga: Szkicowanie to męka, zazwyczaj ścieram kadry po kilkanaście razy, tutaj jednak rysuję to, co lubię najbardziej, czyli siebie en face, i idzie mi to dość sprawnie.

Daniel: Ja się nie męczę przy szkicowaniu, bo używam automatycznego ołówka Staedtler (o przekroju w kształcie trójkąta), który odwala za mnie całą robotę. Czasem szkic wykonuję niebieską kredką i usuwam ją w postprodukcji, co pozwala na nienaruszenie tuszu gumką, choć ogólnie wolę szkicować ołówkiem, bo lepiej widzę, co powstaje. Wzmaga to komfort pracy.

Olga: Rysowanie cienkopisem to dla mnie względna nowość. Do marca tego roku każdą kreskę wykonywałam grafionem, doprawdy nie wiem po co. Nie polecam. Potem przerzuciłam się na cienkopisy Faber Castel 0.4, teraz dołączam do tego Unipiny 0.1 i to jest chyba optymalny zestaw.

Mój ulubiony moment – w sumie rysuję komiksy tylko po to, żeby móc je sobie pomalować. Używam do tego czeskiego tuszu za dwa złote, prastarych akwareli nieodgadnionej firmy i nowych akwareli z nieco wyższej półki (ale tylko nieco), kupionych na próbę jakiś czas temu. Urzeka mnie w nich, że każda farba ma oddzielne korytko, jak w „Plastusiowym Pamiętniku”. Posiadam też gwasze, ale nie rozgryzłam, jak ich używać.

Daniel: Ja się boję farb. Właściwe dobranie kolorów jest ponad moje możliwości, dlatego moje samodzielne prace są wyłącznie czarno-białe. Cieszę się, że dzięki Oldze ten problem to przeszłość.

Olga: Maluję zazwyczaj wszystko jednym – dwoma pędzlami, dość cienkimi (2 lub 4). Przekonałam się, że warto zainwestować w dobry produkt, zestawy ze sklepów „Wszystko za 5 zł i więcej” nie nadają się. Wcale.

Z prawej strony niezbędne narzędzie, zwitek papieru toaletowego do osuszania pędzli i wysysania z kartki ewentualnych pomyłek kolorystycznych.

Ostatnie dotknięcia, czyli błękitne tło i laserunek, tworzone przy użyciu miękkiego, grubego pędzla. Ta fotografia dokumentuje rzadki moment, w którym udało mi się pamiętać o zmianie pędzla. Zazwyczaj zapominam i tła także maluję dwójką, wpadając w wielką frustrację.

Daniel: Trzeba jeszcze obrazek zeskanować (zapisuję na dysku prace kolorowe i w odcieniach szarości w 600 dpi, gdyby coś się stało z oryginałami; a prace czarno-białe jako bitmapy 1200 dpi). Następnie delikatne przesunięcie suwaków z nasyceniem kolorów i poziomami w fotoszopie, by zbliżyć kolory skanu do oryginału, przycięcie, zapisanie i voilà! Pozostaje zapalić szluga zwycięstwa i udać się na wieczorny spacer z psem, by następnego dnia wstać przed siódmą i zrobić Oldze kanapki do pracy.

Galeria: