Ja uwierzyłem w magię, gdy Joker zniknął ołówek.

@Spell – nie. Zależy jeszcze od scenariusza i gry aktorskiej, ale preferuje emopostacie od obrońców świata i uwodzicieli kobiet. Nadal czekam na dobrą ekranizację „Cierpień młodego Wertera”.

@Micielin – jak dla mnie podzielenie siódemki na dwie części to tylko skok na kasę, z utworzonych wcześniej luk fabularnych śmiało reżyser się nie wywinie, a tom równie dobrze mógł się zmieścić w jednym filmie. I mogę się założyć, że dadzą jej PG, jak szóstce, żeby zwiększyć zasięg odbiorców. Z krwawej śmierci [spojer]Hedwigi[/spojler] nici. :<

gdy Malfoj zniknął jabłko, uwierzyłem w magię… szok

wrażeniu, że fabułę Pottera (szczególnie przy ostatnich częściach – „Zakonie Feniksa” i „Księciu Półkrwi”) ogranicza

się do stworzenia byle pretekstu do walk czarodziejów, żeby błyskało i była ta komercyjnie pojmowana „magia”.
W „Księciu” główne wątki zostały kompletnie okrojone (przeszłość Voldemorta, horcruxy i Książę Półkrwi), na rzecz

tych romantycznych i czysto bawiących publikę (niektóre sceny to już był przesadyzm – Ron na meczu quidditcha w

slow-motion, momentami Lavender i od kiedy Potter jest takim flirciarzem? W tym filmie więcej było Radcliffe’a niż

Harry’ego). Same horcruxy, tajemnicze artefakty Voldemorta zostały sprowadzone do bezimiennych, nieciekawych przedmiotów. A to przecież na nich opierała się ta część. Na podróży po wspomnieniach dziesiątek ludzi (a nie zaledwie dwóch, jak to było w adaptacji), poznawianiu korzeni Mrocznego Pana, okoliczności jego narodzin, analizowaniu jego poczynań i motywacji, obserwowaniu pierwszych morderstw. W związku z tym czytelnik mógł zrozumieć istotę horcruxów – to artefakty, które początkowo należały do jednych z najpotężniejszych czarodziejów tego świata, założycieli Hogwartu, który Voldemort uznawał za swój pierwszy prawdziwy dom, miejsce z którym czuł się emocjonalnie związany. Przedmioty godne jego ambicji i zwichrowanej rządzy władzy. A w tej ekranizacji po horcruxach pozostała praktycznie tylko nazwa. Prawie w ogóle ich nie było, a kiedy Dumbledore’a już nie ma, to nie wiem, jak Potter ma je sam znaleźć. Przecież oryginalnie Dumbledore przez całe podróżowanie we wspomnieniach i poznawanie osoby Voldemorta, prowadził go za rękę – teoretycznie Harry sam nie ma prawa sobie poradzić. Chociaż, to pasuje do konwencji ostatniej części. Epickie zakończenie serii o czarodzieju, Potter samodzielnie sobie poradzi z horcruxami, itd.
I tutaj można by rozpocząć rozprawę pt. „Ekranizacje książek – tak czy nie?”. W jakim stopniu można się opierać na książce, żeby nadal była nazywana ekranizacją książki? Czy wymagane jest dokładne przedkładanie każdej strony na język filmu? Naturalnie nie, ale w wypadku tego Pottera po raz n-ty pojawią się głosy, że film płytki i dla dzieciarni (właściwie, paradoksalnie ograniczenie wieku obniża się wprost proporcjonalnie do klimatu kolejnych części. I wersja z napisami praktycznie całkowicie zanikła na rzecz tej z dubbingiem – jaki wniosek?), a prawda jest taka, że najciekawsze i najkonkretniejsze wątki z powieści (ba – główne, najistotniejsze wątki!) okrojono do minimum. Nie uważam, że seria powieści „Harry Potter” to dzieło godne najwyższych laurów. Ale jest na pewno ciekawszy i mniej infantylny niż mogło by się wydawać po tym, co prezentuje nam się w ekranizacjach.

Stronie wizualnej trudno coś zarzucić. Film został ciekawie zrealizowany jeśli chodzi o montaż (operowanie barwami, kolory w kadrze sprzyjały atmosferze scen – ciepłe i przyjemne przy Potterze i Ginny w przytulnej Norze, zimne i mroczne z Malfoy’em i Snape’em na chłodnych i ponurych korytarzach Hogwartu). Aktorom właściwie nie ma nic do zarzucenia. Niektóre sceny zostały naprawdę godnie zrealizowane (scena z zaklętym naszyjnikiem, walka Pottera i Malfoya w toalecie). Ale podróż po horcrux w jaskini mogła być zdecydowanie lepiej zrealizowana – ciekawiej, pełniej. Ale to w powieści Dumbledore krok po kroku objaśniał Harry’emu – w domyśle czytelnikowi – wszelkie pułapki, tajemnice związane z Voldemortem czy jego czarną magią. Tej konwencji nie było w filmie od początku, więc nie pojawiła się i w tym momencie.

Także sposób prowadzenia historii wyjątkowo mnie drażnił – to rzucanie widza ze skrajności w skrajność (Harry wesoły zaleca się do dziewczyny, żeby za 5 minut prawie wypruć flaki z Malfoya) moim zdaniem było niekonsekwentne. Fakt, Rowling miała z pewnością większe pole do popisu – swobodę narracyjną, więc całą historię poprowadziła bardziej stonowanie, bez rzucania czytelnikiem wtę i wewtę. Ale nie można wszystkiego podpisywać pod to, że książka była „długa”. Swoją drogą, ze wszystkich siedmiu ta część mieści się na czwartym miejscu pod względem długości. Więc jak dla mnie, ten przez wielu używany argument jest nietrafiony. „Czara Ognia” była dłuższa od „Księcia Półkrwi”, a w adaptacji zmieszczono praktycznie wszystko z książki – prawie zupełnie nie odczuwało się dziur fabularnych, jak to miało miejsce w przypadku tej drugiej.

„Insygnia śmierci”, ostatnia część jest podzielona na dwa filmy. Co oznacza, że znajdzie się w niej wszystko. Pojawią się wszelcy bohaterowie, którzy w poprzednich filmach, uznani jako mało „filmowi”, zostali potraktowani po macoszemu. Walki z pewnością będą rekompensowały brak tych poprzednich (vide ta, której brakowało pod koniec w „Księciu”), efekty specjalne może osiągną poziom tych z Transformersów, a orgia akcji i zagadek sprawią, że widzowie będą lali pod siebie. Potter musi się przede wszystkim dowiedzieć, CZEGO ma w ogóle szukać, kiedy w oryginale, na początku „Insygniów Śmierci” wiedział już praktycznie wszystko na temat tych 7 horcruxów. Ale twórcy z pewnością z tego wybrną. Zwłaszcza Yates. W końcu udaje mu się to do dzisiaj.

Wydaje mi się, że trzy ostatnie części są najbardziej wzajemnie powiązane istotnymi wątkami fabularnymi.

Mam ten sam problem, w dodatku w liceum miałem koleżankę, która mi pożyczała kolejne tomy. Niestety po 5. liceum skończyłem… To kto mi pożyczy? :)

Co jednego czytać o rozterkach, załamaniach i depresji, a zupełnie co innego oglądać to w kinie. Zawsze wychodzi bardziej żenująco. Nie uważacie?