Rebus narysował oczywiście Tomek Pastuszka, znany jako Asu. Życzę powodzenia w odgadywaniu, a rysowników zapraszam do podsyłania zagadek, bo nam się powoli kończą (nie dotyczy tych od KRLa).
Aktualizacja 12.00:
Hasło odgadł Comar. Gratulujemy!
Na przestrzeni ostatnich kilku lat, sporo czasu spędziłem na podróżach pociągami, a co za tym idzie – byłem częstym gościem dworców na linii Warszawa – Szczecin. I bez względu na wszystko, co można powiedzieć o polskich stacjach, to żaden z nich nie jest takim koszmarem jak tytułowy „Dworzec centralny” z komiksu Lewisa Trondheima i Jean-Pierre’e Duffoura.
więcej…
Kliknij, by zobaczyć pełny plakat.
„Potwory kontra Obcy” to jeden z tych filmów, o których zapomina się już dwie godziny po seansie. Dziś, ponad tydzień po premierze, pamiętam wyjście do kina, kupno popcornu i jedzenia z fast-foodu, ale o samej animacji muszę chwilę pomyśleć, inaczej jej obraz zaciera mi się w pamięci.
więcej…
Wypowiadając słowa „I’ll be back” Arnold Schwarzenegger nie miał pojęcia, jak prorocze one są. Po sukcesie „Terminatora” Arnie powrócił na ekran w tej roli jeszcze dwa razy. „Terminator 2: Dzień sądu” stał się filmem kultowym, „Terminator 3: Bunt maszyn” już nie. Kolejna próba wskrzeszenia tytułu trafiła do kin kilka dni temu. A że mija 25 lat od premiery pierwszej części, wrzuciłem do odtwarzacza wszystkie po kolei, a potem wybrałem się do kina, by sprawdzić, jak wygląda „Terminator” na przestrzeni lat.
więcej…
Gdy w listopadzie 2006 roku Benedykt XVI leciał do Turcji, portal dziennik.pl właśnie stawiał pierwsze kroki. Póki jednak papież nie doleciał, dziennik.pl musiał jakoś wypełnić swoje – jeszcze wtedy przewiewne – łamy. Wtedy „Dziennik” dosłownie zasypał swój portal informacjami o Boeingu 737. To, że papież leci Boeingiem 737 było głównym newsem przez kilka godzin. Pisano o tym, że to najpopularniejszy samolot na świecie, gdzie go produkują, jaki ma zasięg – czego dusza zapragnie… pełen odlot…
więcej…
Człowiek-orkiestra:
Ponieważ Łukasz został dziś orędownikiem demokracji, ja zająłem się niedzielą… Nie jest to pierwszy taki przypadek, bo i Łukasz i Konrad mieli już swoje solówki. Enjoy.
więcej…
Kliknij w nagłówek. Autorami plakatu są Robert Florczak i Jacek Staniszewski.
Od czterech lat każde wybory spędzam tak samo. W swojej rodzinnej Łomży. Wstaję półtorej godziny przed otwarciem lokali wyborczych i pomagam mojemu ojcu rozwieźć karty do głosowania oraz spisy wyborców do paru Obwodowych Komisji Wyborczych. Jedna z nich jest umiejscowiona w moim niegdysiejszym liceum i zawsze w komisji jest tam jakaś znajoma, uśmiechnięta twarz. Inny lokal wyborczy, do którego zajeżdżamy, czyli nr 6, to ten, w którym wieczorem – tuż po zakończeniu głosowania – spędzę kilkadziesiąt minut, czekając na wyniki. Gdy kończę swoją poranną robotę, lokale w całym kraju otwierają się – zazwyczaj jest to godzina szósta, dzisiaj wyjątkowo ósma. Wtedy zajeżdżam do lokalu odpowiedniego dla mojego miejsca zameldowania i głosuję.
więcej…
Macie czasem tak, że idziecie do kina, ale nie wiecie właściwie, co grają i wybieracie coś na szybko? Ja nie za często, ale – o dziwo – zazwyczaj udaje mi się trafić całkiem nieźle. Tak też było w piątek ze „Stanem gry”, na którym wylądowaliśmy z Martą.
więcej…
Kliknij w nagłówek, aby zobaczyć cały rebus.
Jak już się domyśliliście, dzisiejszy rebus narysował KRL. Zajrzyjcie przy okazji na jego blog, zmienił kolorystykę na mroczną, ale za to można sobie posłuchać przyjemnej muzyczki. Przypominam, że dla niektórych jest to szansa wygrania komiksu, o czym było w poprzednich odcinkach KRLowej rebusowej telenoweli. Powodzenia.
Na zakończenie Ennis Invasion przyszło Wam chwilę poczekać. Zastanawiałem się nawet, czy jest sens opisywać komiks tak dobrze znany. Ale może będzie to okazja do ponownej dyskusji. A i osoby, które go nie czytały, na tym skorzystają…
Zacząłem kupować „Kaznodzieję” z dużym opóźnieniem, gdzieś w okolicach tomu 11, gdy już właściwie było wiadomo, że zostanie wydany do końca. Wcześniej starałem się unikać czytania recenzji, jednak nie sposób było nie trafić na jakieś komentarze, chociażby na forach. Z nich wyłaniał się obraz komiksowego opus magnum, przełomowego nie tylko dla Gartha Ennisa, ale i dla komiksu w ogóle. Określano też „Kaznodzieję” jako rzecz kontrowersyjną, obrazoburczą i niecenzuralną. Nabywając kolejne tomy czytałem je niezwłocznie, jednak w pewnym momencie postanowiłem zaczekać, aż skompletuję całość. Wtedy znalazłem wolne 13 godzin, by zapoznać się z „Kaznodzieją” od deski do deski – wtedy w pełni zobaczyłem jego zalety i wady.
więcej…
