Na przestrzeni ostatnich kilku lat, sporo czasu spędziłem na podróżach pociągami, a co za tym idzie – byłem częstym gościem dworców na linii Warszawa – Szczecin. I bez względu na wszystko, co można powiedzieć o polskich stacjach, to żaden z nich nie jest takim koszmarem jak tytułowy „Dworzec centralny” z komiksu Lewisa Trondheima i Jean-Pierre’e Duffoura.

Jak wiadomo, dworce to budynki o jasno określonym przeznaczeniu i prostym działaniu, które wymagają jednak nieustannej opieki i planowania: pociągi wjeżdżają na nie według ustalonych rozkładów, na wyznaczone perony, na których czekają podróżni. Dworzec Centralny Trondheima i Duffoura jest jednak skrajnie dysfunkcjonalną instytucją: pociągi nie przyjeżdżają, rozkłady są puste, zegary nie działają i nie ma nikogo, kto mógłby udzielić sensownej informacji. Głównym bohaterem komiksu jest jeden z podróżnych, który próbuje dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi, jednakże ciągle coś mu w tym przeszkadza. Podstawowym pytanie jest, czy uda mu się znaleźć odpowiedź i czy nie zwariuje po drodze.

Podczas lektury „Dworca…” pierwszym nasuwającym się skojarzeniem jest „Proces” Kafki – tutaj też mamy bohatera wrzuconego w tryby stechnicyzowanej i zbiurokratyzowanej machiny, więc siłą rzeczy odczytujemy fabułę jako metaforę zagubienia człowieka w dzisiejszym świecie, pełnym pośpiechu i obcych ludzi. Mikroświat stacji zamieszkany jest przez całą galerię postaci, które nie ułatwiają wyjścia z sytuacji, a część z nich wręcz sprawia wrażenie, jakby czuło się doskonale żyjąc w otaczającym je chaosie: robot biurokrata, zwariowany mnich, tajemniczy kultyści, którzy ustawiają zegary na jedną godzinę, wszyscy oni są fajnie pomyślani i świetnie się komponują w dworcowy galimatias.

Tajemniczy i absurdalny klimat dworca świetnie podkreśla tonąca w dworcowej szarości warstwa graficzna, przestrzenie są puste i nieco straszne, pozbawione śmierdzących budek z żarciem. Rysowane przez Duffoura zanimalizowane postacie, jak i same rysunki, przywodzą na myśl „Mausa”, jednak pozbawione są tego brudu komiksu Spiegelmana – tutaj mamy szarości i mimo wszystko większe urozmaicenie w przedstawianiu bohaterów.

„Dworzec centralny” nie jest komiksem, który Wami wstrząśnie, czy niesamowicie zaskoczy. Raczej urzeknie swoją atmosferą i myślę, że pod koniec złapiecie się na autentycznym kibicowaniu głównemu bohaterowi, aby wreszcie udało mu się znaleźć wyjście. Ot, przyjemna lektura w wolnej chwili.