Podobno każdy w swoim życiu miał jedno wyjątkowo dziwne lato, w którym zbiegi okoliczności nie miały końca, a wszystko działo się w tempie przekraczającym nasze możliwości. Podobno w większości przypadków był to przy okazji okres dojrzewania, a wszystko zaczęło się od dziewczyny. Mieliście tak? Ja tak, chociaż w moim przypadku takie dziwne lato zaczęło się akurat w maju. Tak czy siak – wydany właśnie “Trup i sofa” Tony’ego Sandovala jest dokładnie o takim lecie…

Polo, który przeżywa dość nudne wakacje, spotkał pewnego razu niezwykle piękną i zjawiskową dziewczynę – Sophie, której nie widział wcześniej w swoim miasteczku. Od razu wpadli sobie w oko i zaczęli spędzać razem lato. Głównie przesiadując na sofie u Sophie, oglądając 180 kanałów telewizyjnych i zbliżając się do siebie. Zatem oprócz miłostki – nudy, razy sto osiemdziesiąt. Ciekawiej zaczyna się robić, gdy do gry wkracza tytułowy trup, którego Polo znajduje na polu.

I tak w skrócie mogę napisać o zawiązaniu akcji “Trupa i sofy”, by nie zdradzić fabuły tego dość szybko pochłanianego, 96-stronicowego albumu. Okaże się później, że zarówno trup, jak i sofa skrywają dość makabryczną tajemnicę. W tle historii pojawiają się opowiastki o wilkołakach, które nadają jej klimatu, przy okazji lekko intrygując i odciągając od głównego nurtu wydarzeń. Pod względem fabularnym i narracyjnym “Trup i sofa” jest poprowadzony bardzo lekko i niesamowicie składnie, wątki ładnie się zazębiają, a Sandovalowi naprawdę nie brakuje finezji.

Tony przyznał, że spodobała mu się idea “Przedstawiamy Feeblesów” Petera Jacksona i chciał stworzyć coś przypominającego w formule rzecz dla dzieci, ale tak naprawdę nią niebędące. Co prawda “Trup i sofa” nie są tak kwaśną czarną komedią jak “Feeblesi”, ale coś jest na rzeczy. Bohaterowie komiksu są co najwyżej w wieku dojrzewania, co głównie i tak wnosi się po Sophie, która mimo że jest dziewczynką prezentuje bardzo przyjemne krągłości. Chociaż Sophie jest tutaj też pewnym symbolem, tak jak nadmiernie rozłożone ciało… Ale, nie psując zabawy – w “Trupie i sofie” znajdziemy wyraźnie zaznaczone elementy erotyczne, ale także agresję fizyczną i słowną. To już nie tyle komiks nie dla dzieci, co nie do końca o nich po prostu. Tak się po prostu złożyło, że ma formę obyczajówki, osadzonej w leniwym dziecięcym lecie. Jednyną rzeczą, która w “Trupie i sofie” mi nie pasuje to trochę zmarnowana myśl przewodnia, która powtarzana jest trzy razy, ale niewiele z tego wynika.

“Trup i sofa” to z pewnością komiks fascynujący i sugestywny. Wielka jego siła tkwi w pięknych rysunkach, które kształtują klimat – raz sielankowy, raz mroczny, zazwyczaj tajemniczy. Graficznie komiks tylko i wyłącznie zachwyca – jeżeli styl Sandovala miałbym do czegoś porównać, to powiedziałbym, że łączy on to, co podoba się u Gipiego, Templesmitha, Kietha rysującego Po czy nawet McKeana. No i do tego te cycuszki… Zresztą – jak ciska Tony, zobaczycie na jego deviantarcie i blogu. Dalszy komentarz jest chyba zbędny.

I tylko Taurus strzela sobie trochę w stopę, nie publikując – kolejny zresztą raz – przykładowych plansz komiksu. Bo graficznie jest to naprawdę piękna rzecz. Jeżeli chcecie takie plansze zobaczyć, to poszukajcie, posługując się tytułami “El Cadáver y el Sofá” oraz “Le Cadavre et la Sofa”, a traficie chociażby na pierwszych 10 stron francuskiej edycji. Komiks jest dobrze wydany, lecz miejscami kolory nie są chyba wystarczająco wyciągnięte, co najlepiej widać po planszy z wężami, na której czytanie jest utrudnione. Ale za to jest fajne liternictwo. Koniec końców – jestem bardzo zadowolony z tej pozycji, a jej cena (już gdzieniegdzie dyskutowana) nie gra dla mnie roli. Czekam na więcej Sandovala w Polsce. Może przy okazji wydania jego następnego komiksu zaprosić go do naszego kraju? Tony pisze, że jednym z jego ulubionych artystów jest Beksiński… myślę, że z chęcią połączyłby komiksowy wojaż ze zwiedzaniem Sanoka, do którego ja wciąż nie mogę się wybrać… Może w najbliższe lato?