Będąc młodym dziennikarzem nowych mediów dostałem od naczelnego wejściówkę na przedpremierowy pokaz „Incredible Hulka”. Będąc równocześnie młodym redaktorem naczelnym podrzędnego bloga, zjadającego resztki z pańskiego stołu ucztujących komiksowych serwisów informacyjnych, zawołałem Łukasza, to jest mojego podwładnego, jakoby, i całą redakcją poszliśmy do kina. To jest w dwie osoby.

„Incredible Hulk” w dosyć dosłowny sposób opowiada o zmaganiach jakie współczesny mężczyzna musi toczyć z dzisiejszą kulturą, która nie pozwala mu wybrać innej drogi jak drogę macho. Podobnie jak bohaterowie „Fight Clubu” został wychowywany przez kobiety i sobotnie kreskówki, jest wrażliwy i nastawiony na partnerski związek i w momencie gdy spotyka wreszcie odpowiednią kobietę jest zmuszony do stoczenia walki z jej reprezentującym patriarchalny model rodziny ojcem. Stawką w tej walce jest ułożenie relacji w swoim związku. Jeżeli przegra, będzie musiał przyłączyć się do szeregu macho, wygrana oznacza, że będzie mógł wszystko zrobić po swojemu. Bruce Banner walczy więc z nazbyt czytelnym Generałem, który mówi „przyłącz się do nas„, oraz samym sobą, drzemiącym w nim testosteronem, pierwiastkiem macho, który siedzi głęboko i buntując się uniemożliwia porozumienie się z kobietą.

W kluczowej dla filmu scenie, w helikopterze zawieszonym nad Nowym Jorkiem, Bruce podejmuje ostatnią próbę zapanowania nad drzemiącym w sobie potworem. Zeskakując ze śmigłowca poświęca swoją zewnętrzną, wrażliwą powłokę i spuszcza bestię ze smyczy. Po części robi to też aby pokazać Generałowi ile jest wart, sprawić aby ten miał wobec niego dług wdzięczności, po części po to, aby pokonując Blonskiego pokazać, że można być silnym facetem nie będąc jednocześnie agresywnym świrem.

Warto zwrócić uwagę, ze finałowa przemiana Bruca jest trzecią jako obserwujemy w filmie. Liczba trzy jest dosyć często przewijającym się motywem w legendach czy choćby Nowym Testamencie. Formuła zaklęcia musi być wypowiedziana trzy razy, aby miało ono efekt. Tak też po finałowym pojedynku z uosobieniem męskiej siły, Bruce ucieka i mimo że musiał poświęcić swój związek, to uzyskał możliwość panowania nad swoim gniewem i testosteronem. Jest gotowy do dalszej walki. W sequelu.

Finał jest nieco gorzki, ale w gruncie rzeczy optymistyczny.

Z innych rzeczy: Liv Tyler znowu występuje jako Arwena i znowu ma apodyktycznego ojca, projekt potwora w którego zamienia się Blonksy jest żywcem zerżnięty z Berserka z „Gears of War”, w filmie nie mogło też zabraknąć pierwszego odtwórcy Hulka czyli Lou Ferrigno. No i pościg po brazylijskich favelach robi niezłe wrażenie.

Gdybym miał jakoś umieszczać „Incredible Hulka” w galerii adaptacji superbohaterskich komiksów, to umieściłbym go gdzieś pomiędzy „Xmenami” a „Batman Begins”. W przeciwieństwie do „Spidermenów” dało się go obejrzeć. Co Norton, to Norton.