Piątek, godzina 19, kino w podmiejskim multipleksie. Na sali może ze trzydzieści osób, głównie dwudziestokilkuletnich facetów z nieco przestraszonymi dziewczynami. Mimo późnej pory jest też kilku małych chłopców z mamami. Szczerze pisząc, od zawsze byłem przekonany, że najpierw były komiksy o Transformerach, a potem dopiero zabawki. Okazuje się, że było na odwrót. Niemniej, miałem z nimi dosyć nikły kontakt. Może jeden zeszyt z TM-Semica plus jakiś podrabiany czołg. Taki brązowo-biało-czerwono-niebieski. Z tej serii był chyba jeszcze samolot lub helikopter, na pewno nie Hasbro.

Mimo to, mniej więcej wiedziałem o co chodzi, głównie dzięki beznadziejnemu serialowi animowanemu, gdzie zamiast w pojazdy, Transformery zamieniały się w zwierzaki. Ale to była kupa, rany. Po obejrzeniu zwiastunów, stwierdziłem, że koniecznie muszę zobaczyć film. Mimo że robił go Micheal Bay. No ale dzięki temu wiedziałem, czego mniej więcej się spodziewać.

Bo czego można się spodziewać o filmie opowiadającym o walkach zabawek dla chłopaków?

Efekty specjalne są, użyje tego niebezpiecznego słowa, powalające. Samochody fruwają, miasto jest dewastowane, czołgi podrzucane niczym piłki. No i wielkie okładające się pięściami roboty. Rany, nie ma nic lepszego na świecie od okładających się pięściami robotów. Ok, może jest. Wiadomo, że teraz to i tak jest generowane komputerowo, ale mimo wszystko, robi wrażenie.

Poza efektami wizualnymi, zabawna jest też pierwsza część filmu, w której główny bohater, Sam, poznaje się ze swoim nowym samochodem i stara się poderwać dziewczynę. Plus scena jak rodzice wchodzą do jego pokoju. Bo reszta, to nudy, takie do wywracania oczami i stękania, z paroma patetycznymi tekstami, które uszłyby jedynie w 300. Plus komediowa postać grana przez Johna Torturro, która kompletnie rozwaliła napięcie i zrobiła z tego momentami kino familijne. À propos, jeden z młodszych chłopców nie wytrzymał, przestraszył się i wyprowadził mamę w środku seansu. Roboty były w sumie groźne.

Film się skończył, ja byłem cały uśmiechnięty, bo mimo jego głupkowatości był strasznie przyjemny. Marta była cała wynudzona. Bu.

Żeby nie było, te dwa zdjęcia to kadry z filmu.